if i could fly...

21-5-2011

2011-10-25T19:07:00.001+03:00

Σβήνω τα φώτα
Κάθομαι δίπλα στο παράθυρο
Από την μια βλέπω τον δρόμο
κι από την άλλη σκιές
Σιωπή..
Ατέλειωτη σιωπή
Εκείνες τις στιγμές νιώθω πως ο χρόνος σταματάει
Όλες οι καρδιές του κόσμου χτυπάνε συγχρονισμένα
Και ο πόνος γίνεται ένας με τη χαρά
Πόνος..
Όλοι στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον..σιωπηλοί
Κλαίνε σε μια γωνιά..μόνοι
Μάτια δακρυσμένα παντού
Μες στο σκοτάδι κρύβονται κι αυτά
Μόνο οι ήχοι ακούγονται
Τα αναφιλητά και οι σπασμένες φωνές
Όπως κάποτε ακουγόταν η μουσική..δυνατά
Εκείνοι οι δίσκοι δεν θα παίξουν ξανά
Άλλωστε "είναι η μόνη κληρονομιά μου"
Σήμερα πέθανε ένα μέρος της μουσικής
Πάει στη μεγάλη παρέα εκεί πάνω
Και έφυγε με χαμόγελο
Χωρίς καμία προειδοποίηση
Γιατί σ' αυτό τον κόσμο υπάρχουν
"ταξιδευτές που η ζωή δεν τους χωράει"
Ζωή μ' έκανες να φοβάμαι να σε ζήσω
Όμως εκείνος δεν φοβόταν τίποτα
Γι αυτό έφυγε νέος
Μην κλαίτε ρε
Κοιτάξτε τον ουρανό κι ακούστε το καινούριο ανέκδοτο του
Και γελάστε γαμώτο...γελάστε
Για τον δικό μας γελαστό άνθρωπο, τον <<κουμπάρο>> όλων,
τον μουσικό, τον άνθρωπο που δεν έδινε δεκάρα για το θάνατο
..Μ' ένα χαμόγελο,μ' ένα τσιγάρο, μ' ένα ποτήρι ουίσκι και μπαγκέτες στα χέρια
Για τον coco κλαις..;
The day that music died...21-5-11

"Your stairway lies on the whispering wind"

2011-05-07T19:42:00.000+03:00

Τις νύχτες αδειάζω την καρδιά μου
Ένας πόνος και λίγες φωνές που δεν θέλω να ακούω
κι όμως ήρθαν
Μια σκοτεινή παρουσία μ' ακολουθεί
..σε κάθε βήμα
Νύχτες χωρίς φεγγάρι και τα βήματα μου γίνονται πιο αργά
..αλλά συνεχίζω
Δυο σκιές
Μια ανάμνηση που ξεχάστηκε
Προσπάθειες να θυμηθώ
Όσο κι αν πιέζω το μυαλό
κάποιες αναμνήσεις προσπαθεί να τις αποβάλλει
Λήθη που δεν επέλεξα αλλά μ' επέλεξε
για να δημιουργήσει άμυνα..για εμένα
Οι φωνές..
Ποιό συναίσθημα να διαλέξω για να νιώσει ένα άδειο σώμα?
Μπορώ να νιώσω οτιδήποτε κινείται, αναπνέει ή απλά υπάρχει
Ακούω μουσική αλλά ακούω και πέρα από
τις νότες, τα μουσικά όργανα, τη φωνή, τους στίχους
Ακούω το νόημα και μ' αγγίζει
Θέλω να κλάψω
Μα είναι στιγμές που ούτε τα δάκρυα επιλέγουν τα μάτια μου
Τ' απωθούν
Τόσες λέξεις Θέλω να πω αλλά τα χείλη παραμένουν σφραγισμένα
Γιατί μου είπαν να περιμένω
Χωρίς κάποια εξήγηση
Και περιμένω..
Ξέχασα κι αυτό το σκοπό
Περνούν οι μέρες μεγαλώνοντας, ωριμάζοντας,
μπαίνοντας στη μιζέρια των "μεγάλων"
"Υπομονή..όλα θα γίνουν" λέει ο καθένας
Απλά άκου..μην μου δίνεις συμβουλές
Άκου τι έχω να πω
Τι πόνος θα βγει από μέσα μου
χωρίς να σκέφτομαι ποιες λέξεις θα χρησιμοποιήσω
Γιατί αυτές οι κουβέντες βγαίνουν από την καρδιά
Κοίτα με..άκου..μη λες τίποτα
Χρειάζομαι ένα αεράκι να διώχνει τις φωνές
Μια μουσική να συμβαδίζει με τους αργούς χτύπους τις καρδιάς
και ένα φεγγάρι για να εξαφανίσει την σκοτεινή παρουσία
Κι όμως το μόνο που βλέπω είναι σκοτάδι
Και βυθίζομαι σ' αυτό
Δημιουργείτε ένας άλλος κόσμος
Ή μάλλον είναι ο ίδιος με τις δυο πλευρές του

" There are two paths you can go by, but in the long run
There's still time to change the road you're on "

Κι αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι..
Ποιον δρόμο να διαλέξω.. και μην πεις τον σωστό
Θα είσαι από την άλλη μεριά
και γω δεν περπατώ σε εκείνο το δρόμο
Δέχεσαι το δικό μου μονοπάτι ή το απορρίπτεις?
Κάποτε θα φτάσεις στο δικό μου
Μα θα είναι αργά
Δεν άργησες για μένα
Άργησες να κατανοήσεις τον κόσμο
..τον πραγματικό κόσμο
Εκεί που η ευτυχία και η δυστυχία είναι συνώνυμα
και όχι αντίθετα

http://www.youtube.com/watch?v=w9TGj2jrJk8

"Βλέπουμε στον κόσμο ότι κουβαλάμε στη καρδιά μας..?"

2010-10-22T23:32:00.012+03:00

Ακούω τους δείκτες του ρολογιού
Πριν κάποια χρόνια μ' ενοχλούσε αυτός ο ήχος
Πλέον έμαθα να τον ακούω
Συνήθισα τον χρόνο
Γιατί πάντα περίμενα κάποιον να έρθει
Και μένα δεν με περίμενε κανείς
Γιατί πάντα εγώ πρέπει να περιμένω?
Υπομονή...
Κι όταν κάνεις υπομονή άδικα?
Όταν στην ουσία δεν έρχεται αυτό που περιμένεις?
Όταν χάνεται στη διαδρομή?
Ποια είναι η διαδρομή και ποιος ο τελικός προορισμός?
Γιατί κάνω υπομονή ενώ δεν καταλαβαίνω τη σημασία της?
Συνήθεια...
Τελικά η συνήθεια έχει περισσότερα αρνητικά απ' ότι θετικά στοιχεία
Θεωρείς έναν άνθρωπο δεδομένο
τη στιγμή που μπορεί να κάνει μία κίνηση
και να σου καταστρέψει την εικόνα που είχες δημιουργήσει
Όλα τα υπόλοιπα συναισθήματα οδηγούν στον πόνο
Έτσι δίνουν μια άλλη διάσταση στην επιθυμία για "ευτυχία"
Κανείς δεν έχει ευτυχισμένη ζωή
Έχει μικρές ευτυχισμένες στιγμές
Και ναι συνήθως είναι μικρές και διαρκούν λίγο
"Ποιος δεν πληγώθηκε από αγάπη?
Είναι σαν να βάζεις το βασίλειο σου πάνω σε άμμο"
Και ενώ ξέρεις ότι αυτός ο πύργος από άμμο
θα γκρεμιστεί ή θα τον πνίξει η θάλασσα,
εσύ εκεί θα χτίζεις το βασίλειο σου..την αγάπη σου
Γιατί η αγάπη θέλει το παραμύθι της
Γιατί ελπίζεις πως αυτή η αγάπη θα είναι μοναδική
και δεν θα καταφέρει να την γκρεμίσει τίποτα
Όμως, στο τέλος, κάποιος από τους δυο θα γκρεμίσει τον πύργο
και θα πνιγεί στα δάκρυα
ενώ τον παρασέρνει το κύμα της θάλασσας
Μετά μένει ένα "γιατί?"
Γιατί μόνο αυτοί που αγαπάμε μπορούν να μας προδώσουν
Ποια αγάπη κράτησε για πάντα?
Κι αυτό τι σημαίνει? Πως κατά την διάρκεια δεν υπήρχε πόνος
ή ότι υπήρχε μόνο ευτυχία??
Όταν νιώσεις προδομένος έστω και για μια φορά
και μετά καταφέρεις να πατήσεις με τα δυο πόδια στον ουρανό
τα μάτια είναι καρφωμένα κάτω
Γιατί φοβάσαι πως θα σε προδώσουν ξανά,
πως θα πέσεις πάλι στην γη
και θα αποκτήσεις ακόμα πιο βαθιές πληγές απ' αυτές που είχες πριν
Αν νιώσεις ποτέ ότι πλησιάζεις τον ουρανό
πρέπει να είσαι σίγουρος
ότι θα πατήσεις γερά εκεί πάνω και με τα δυο πόδια
και όχι με το ένα πόδι στο ουρανό και το άλλο στη γη
Να μην φοβάσαι τίποτα
Αυτό ίσως να είναι το νόημα
Το κάθε βήμα να είναι χωρίς φόβο
Έτσι θα χτίσεις γερά τα θεμέλια του δικού σου πύργου
Κι ας παραμένει για όλους ένα όνειρο...ένα παραμύθι
Μέσα στη σκληρή πραγματικότητα που ζούμε
το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ονειρευόμαστε
Να ονειρευόμαστε για ένα καλύτερο αύριο
για μια ζωή με στιγμές ευτυχίας μεγαλύτερης διάρκειας
και με λιγότερο πόνο
Για μια ζωή που θα περιγράφετε με τέσσερις λέξεις
αγάπη...ελευθερία...ελπίδα...όνειρα

http://www.youtube.com/watch?v=v4MRuPbKmIs

Μέσα στη νύχτα λίγο....φως..?

2010-09-12T00:11:00.009+03:00

Για τα πιο δύσκολα βράδυα
που το βλέμμα κοιτάει ένα σημείο
Τα μάτια χάνονται στο άπειρο
και η σκέψη σταματάει...
...όταν ο πόνος αρχίζει
Δύσκολες νύχτες και για συντροφιά
έχω τραγούδια, τσιγάρο και μερικές λέξεις
Μια επιθυμία για φυγή πάλι
Το σώμα δεν το κουνάω
Η ψυχή όμως έχει ταξιδέψει παντού
Πονάω και σήμερα...όπως τα τελευταία χρόνια
"Έπρεπε να 'χα φύγει μα ότι με πνίγει το ξαναγάπησα"
Πότε θα γιατρευτούν αυτές οι πληγές?
Ποιο είναι το φάρμακο?
"Ένα ποτήρι θάνατο να πιω"
Ήπια τόσα ποτήρια πόνου, θλίψης και μιζέριας
-Που είναι το ποτήρι της χαράς?
-Λυπάμαι...σε πρόλαβαν...για σένα δεν περίσσεψε..έτσι θα ζεις
Μπαίνω στα καλούπια της συνήθειας
Μια χελώνα πλέον η ζωή μου...χωρίς καβούκι
Χωρίς ασπίδα και άμυνα καμιά
Περπατάει αργά πλέον για να με βασανίζει
Γιατί την έζησα την τρέλα γρήγορα
Και τώρα δεν έχω αντοχή
Μέχρι το τέλος του δρόμου και πάντα κοιτάω πίσω
Να δω τη με πρόλαβε κι αυτή τη φορά
Να κλείσω τα μάτια για να μην δω τι θα με προσπεράσει
Και μένω πάλι πίσω
Με δάκρυα και ένα φόβο στην καρδιά
για ότι δεν είδα όταν είχα τα μάτια κλειστά
Άρνηση και αποδοχή
"Ξέρεις τι θα ήθελα από σένα?
Να μου πιάσεις το χέρι, να μου πεις είμαι εδώ για σένα,
είμαι δίπλα σου και να μ' αγκαλιάσεις"
Κι όμως νιώθω τόσο μόνη μερικές φορές κι ας κάθεσαι δίπλα μου
Τι να το κάνω το βλέμμα?
Αλλά το αναζητώ κάθε φορά
Εμένα δεν μ' αγάπησε ούτε ο εαυτός μου
Δεν περιμένω τίποτα από σένα
Ποτέ δεν είσαι εδώ για μένα
γιατί ξέρεις ότι εγώ θα είμαι εδώ για σένα...πάντα
Εσένα σου αρκεί...εμένα όχι
Όταν δεν αντέχω άλλο σκέφτομαι έτσι..εγωιστικά
Φύγε τώρα και άσε με να αγαπήσω εμένα
γιατί ότι συναίσθημα είχα το κράτησες για σένα
Θέλω κάτι και για μένα
Τώρα...φύγε
Μην ζητήσεις να δώσω τις εξηγήσεις που δεν έδωσες
Δεν πιστεύω σε τίποτα...μόνο ότι νιώθω
Πάντα το ίδιο...
Πουτάνα ζωή...γαμημένα όνειρα...
απελπησμένη φυγή...χαμένο χαμόγελο
κ βλέφαρα που κλεινουν μέρα με τη μέρα
Όχι για σένα...
Για ότι ένιωσα με σένα...για ότι έζησα...
πεθαίνει...αργά...κάθε νύχτα...
και ξαναγεννιέται την ίδια νύχτα...

http://www.youtube.com/watch?v=16twLfgOTTQ

Για την Λίτσα...

2010-06-10T12:08:00.004+03:00

Φυσάει
Πριν λίγο καιρό θα έλεγα πως φοβάμαι αυτή την ώρα
Πως φοβάμαι τη νύχτα
Τα φαντάσματα του δωματίου
Τις τρελές σκέψεις του μυαλού
Τον πρωινό πόνο της καρδιάς
Τώρα πια μπορώ να περπατήσω ελεύθερη στο δρόμο
Δεν με κυνηγάει τίποτα
Όταν πλησιάζεις το όριο της τρέλας και της ζωής
σταματάς να φοβάσαι
Νιώθεις ότι δεν περπατάς στη γη
Φεύγουν οι δαίμονες που σε στοίχειωναν εδώ και καιρό
Λίγα όνειρα είχα και τα κατέστρεψα όλα
Μόνο ένα έμεινε
Να δω τον κόσμο από ψηλά χωρίς να πέσω
Το σώμα μου δεν αντέχει άλλη μια πτώση
Η ψυχή δεν αντέχει άλλη μια φυλακή
Το μυαλό δεν αντέχει άλλη μια τρέλα
Θα ζήσω όλα όσα θέλω να ζήσω κι ας λένε μερικοί ότι δεν τα αξίζω
Τους κανόνες χωρίς παιχνίδι για τη ζωή μου τους βάζω εγώ
Και έπαιξα μ' αυτή τη ζωή
Τεράστια ήττα
Κέρδισα
Μικρή η δόξα της νίκης
Κλείσε τα μάτια και δες ένα όνειρο
Δικό σου...μόνο δικό σου
Μην κάνεις ευχή να πραγματοποιηθεί
Προσπάθησε γι αυτό
Όταν θες να ζήσεις και ο χάρος να έρθει μπροστά σου δεν θα εγκαταλείψεις
Δεν θα του πεις "πάρε με"...θα παλέψεις
Είδα ανθρώπους να πέφτουν χαμηλά
πιο κάτω απ' όσο έπεσα εγώ
Κάποιοι παρακαλούσαν για βοήθεια με τα μάτια
όμως το στόμα δεν παραδεχόταν
Είδα εκρήξεις μπροστά μου
και δεν έκανα καμία κίνηση για να τις αποτρέψω
Είδα κάποιους στη γωνία να είναι μόνοι
κι ας καυχιόνταν για τους υπέροχους φίλους τους
Ένιωσα προδοσία και μικροψυχία
Έζησα στιγμές ψεύτικης ευτυχίας
που τελείωναν σε λίγες ώρες-λίγες μέρες
Το πρόσωπο του θανάτου είναι ολοφάνερο για κάποιους
και το αγνοούν παρά τις προειδοποιήσεις
Τα μεγάλα μυστικά αναρωτιούνται αν θάβονται για πάντα
Ποιος όρισε τη φράση "για πάντα"
και ποια ήμουν εγώ που την πίστεψα?
Το "για πάντα" είναι το ίδιο με τη λέξη "παράδεισος"
Ποιος μπόρεσε να μπει στην ψυχή κάποιου για να δει τι κρύβει?
Κι αν κρύβει δεν δικαιούσαι να το πάρεις
Ούτε καν να το ξέρεις
Διάλογοι με τους εαυτούς μας και κάποιος έστησε αυτί
Θυμός που θα περάσει σε λίγο
Αυτό το "σε λίγο" γιατί για κάποιος κρατάει τόσο πολύ?
Τα μάτια εκείνα που με περιμένουν ακόμα
Περιμένουν να ανοίξω τα δικά μου μάτια για να το δουν
...για να δω πρώτα εμένα
Ξέρεις κάτι?
Μου έλειψα..
Και έφυγα...έτσι απλά

Έτσι το δάκρυ σε χαμόγελο γυρίζω...κι εκεί στην άκρη στο γκρεμό, γυρνάω την πλάτη στο χαμό και ξαναρχίζω...

2010-04-23T00:09:00.002+03:00

Περπατάω σε ένα δρόμο άγνωστο
Έχω τη θέληση να εξερευνήσω την κάθε άκρη του?
Το ένα βήμα διαδέχεται το άλλο
Τώρα σε πιο βήμα είμαστε?
Γιατί πρέπει να τα...
Όχι όχι δεν θέλω να μάθω
Θα το ζήσω
Όπως την κάθε στιγμή μαζί σου
Φοβάμαι...
Τι φοβάσαι μικρή μου? Εγώ θα είμαι δίπλα σου
Όταν βλέπω αυτά τα μάτια που κοιτούν τα δικά μου
τόσο έντονα πως να μην χαμογελάσω?
Κάποιες στιγμές θέλω να φύγω από το σώμα μου
Να δω την εικόνα μας από ψηλά
Ανήκει μόνο σε μας
Δεν θυμάμαι πια αν υπάρχουν φαντάσματα από το παρελθόν
Κι αν υπάρχουν εγκαταλείπουν την μάχη
Την ίδια μάχη που έδινα κάποια βράδια
Όταν δεν βλέπεις ανταπόκριση διώχνεις ή φεύγεις χωρίς γυρισμό
Στην περίπτωση που κάνεις και τα δυο είσαι έτοιμος να συνεχίσεις
Μπροστά..
Με βήματα όπως αυτά ενός μικρού παιδιού
Είχα ένα άγνωστο χέρι τότε
που με έσερνε παρά την θέληση μου
που περίμενε όλο τον χρόνο που θα χρειαζόμουν
Το ακολούθησα λες και το εμπιστευόμουν καιρό
Άκουγα την κάθε λέξη με προσοχή
μήπως και καταφέρω να ξεφύγω από τις δικές μου λέξεις
που βασάνιζαν το μυαλό μου
Δεν ακολουθώ πια
Βαδίζω δίπλα του στο ίδιο μονοπάτι
Δεν τρέχω να προλάβω
Περιμένω να συνεχίσουμε μαζί
Κι όταν γυρίσει το κλειδί ηρεμώ
Ξεκλειδώνω για να κλειδώσει
"Ξέρω τι κάνεις τώρα.
Έχεις τα μάτια ανοιχτά και προσπαθείς να με δεις"
Σου χαμογελάω μα είναι σκοτάδι και δεν φαίνεται
Την επόμενη μέρα το πρωί θα είναι το ίδιο χαμόγελο
Ακούμπησε το κεφάλι του στο δικό μου
Ένιωσα ένα φιλί στο μέτωπο
Γλυκό...τρυφερό
Νιώθω να ξυπνάει το παιδί μέσα μου
Εκείνο που έχασα στον κόσμο των "μεγάλων"
Αυτό το παιδί ξαναγεννήθηκε
και θέλει να γνωρίσει τον κόσμο από την αρχή
την ζωή, τα όνειρα, τα ταξίδια, το παρόν, το χρόνο, τον ουρανό και τη γη
Μαζί σου

"I will be here for you, all I want is you

when I see your face, all the angels are shamed
lay with me, beauty, feel me close to you
take my hand to you, touch you softly, your warm skin"

3/4/09 - 18/1/10

2010-03-18T11:31:00.007+02:00

Το πιο όμορφο όνειρο που είχα δει
Είπα θα το θυμάμαι
Όσο κι αν πιέζω το μυαλό ξέχασα

Στη θάλασσα το κύμα έδειχνε βαρύ
Λες και γινόταν πόλεμος και προσπαθούσε να επιτεθεί
Και μεις πηγαίναμε όλο και πιο πίσω
Που φτάσαμε?
<< Το αυτοκίνητο. Πρόσεχε >>
Ένα φως που το έβλεπα να έρχεται προς το μέρος μας
Λίγο πριν είχαμε τελειώσει το τελευταίο τσιγάρο

http://www.youtube.com/watch?v=CLZJ_yTdZi8

Στα αυτιά μου ακουγόταν μια μελωδία
Ίσως κάποια χαμηλή φωνή που σταματούσε και ξεκινούσε ταυτόχρονα
-Τα πέταξες?
-Ναι. Όλα
Η συζήτηση είχε πάντα το ίδιο θέμα
-Και τώρα τι?
-Φεύγουμε κορίτσι μου
Η μάχη τελείωσε κάπου εδώ
-Θα δεις όλα θα είναι διαφορετικά μετά την συνάντηση
-Είσαι καλά?
-Τώρα πρέπει να πάμε
Και κρύφτηκες στην αγκαλιά μου σαν κάποιο παιδί που φοβάται
-Φοβήθηκες?
-Πόσες φορές θα στο πω ακόμα?
Όταν είσαι μαζί μου δεν θα φοβάσαι τίποτα

Όταν όμως αρχίσεις να φοβάσαι
το ίδιο ακριβώς που λες να μην φοβάμαι
τι σημασία έχει που είμαι μαζί σου?
Ήταν από τις λίγες φορές που έβλεπα την αλήθεια μπροστά μου
χωρίς να προσπαθήσω να την αλλάξω
Ακίνητη σαν άγαλμα
Γονατισμένη μπροστά της
Πως μπορείς να ξεφύγεις?
Είχα πει όχι αλήθειες, όχι ψέμματα
Τότε τι?
Μια ζωή που περιλαμβάνει και τα δυο
Μακάρι να μην μου έδινε ένα ακόμα πρόβλημα
να ψάξω τη λύση μόνη μου
Φοβάμαι να αγγίξω οτιδήποτε
γιατί ξέρω πως θα καώ
Όπως έβλεπα να καίγεται εκείνο το τσιγάρο μέχρι το τέλος
Μόνο του πια
Δεν το πείραζε κανείς
Μια τελευταία ματιά στα χείλη σου
Μετά εκείνο έφευγε προς τα πίσω και μεις μπροστά
Το κοιτούσα μέχρι που χάθηκε
Και μετά?
Μια συνέχεια...
Με πισωγυρίσματα όποτε γινόταν κάτι κακό
Με μελλοντικά όνειρα όποτε υπήρχε ελπίδα
Με ακινησία στο παρόν όποτε υπήρχε σταθερότητα
Για μια στιγμή ένιωσα πως σε είχα στο πλάι μου μετά από καιρό
και εξαφανίστηκε ο φόβος για λίγα δευτερόλεπτα

Μέχρι την επόμενη φορά που θα πάμε θάλασσα πριν το καλοκαίρι
Μέχρι την στιγμή που θα αποφασίσουμε να μαζέψουμε
εκείνες τις στάχτες του τελευταίου τσιγάρου
Μέχρι τότε θα ακούω την ίδια μελωδία
Θα προσπαθώ να θυμηθώ το υπέροχο όνειρο της επόμενης μέρας
Θα βλέπω το ίδιο φως που δεν τυφλώνει ποτέ
Μέχρι τότε θα συνεχίσω να παραμιλώ τις "καμένες" λέξεις
...εκείνου του τελευταίου τσιγάρου
Κι ας μην μπορώ να θυμηθώ ούτε αυτές
Κι ας ξέρω πως θα χαθούν όλα για πάντα
στο ξημέρωμα της επόμενης μέρας

Έτσι κι έγινε..χάθηκαν μέσα στις ίδιες τους τις στάχτες
Ούτε ίχνος επιθυμίας να ξαναγυρίσουν
Δεν θέλω να μάθω ποτέ αυτό το όνειρο
που ένιωθα ότι ήταν πολύτιμο εκείνο το πρωί
Ας μην δω ξανά αυτό το φως
που τώρα δείχνει θαμπό στην μνήμη μου
Ας μην μαζέψουμε καμία στάχτη
που χάθηκε σ' εκείνο το δρόμο
Σταμάτησε αυτή η μελωδία
που είχε καταντήσει εκνευριστική
Κι ας μην σε νιώσω στο πλάι μου ξανά
...ελάχιστες φορές ήσουν

Άλλωστε το είχα αποφασίσει...
ήταν το τελευταίο μαζί σου...εκεί στην θάλασσά σου

http://www.youtube.com/watch?v=Hcgwsro2_a8&feature=related

"Μες απ' του ύπνου του εφιάλτη τις γραμμές..."

2009-12-15T12:32:00.009+02:00

Τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι

Ο πρώτος αναμενόμενη σχέση που ποτέ δεν υπήρξε
Ο δεύτερος απαγορευμένη αγάπη που κατέληξε πόνος
Ο τρίτος ξαφνικός έρωτας που σταμάτησε πριν καν αρχίσει
Ο τέταρτος το άλλο μισό

Τέσσερα διαφορετικά φιλιά
Το πρώτο αδιάφορο
Το δεύτερο ξαφνική συνήθεια
Το τρίτο πάθος
Το τέταρτο παρόν, παρελθόν, μέλλον(..?)
Δεν συγκρίνω..ούτε θέλω να επιλέξω κάποιον
Αυτή η πραγματικότητα μ' έκανε να φοβάμαι τις νύχτες να μείνω μόνη
Ξέχασα πως είναι να ζεις στην μοναξιά
Ένας χρόνος πέρασε σχεδόν
7 μήνες προσπαθούσα εγώ για μας
2 μήνες εσύ
Τον έναν για να με διεκδικήσεις
Τον άλλον για να γυρίσω κοντά σου
-Θες να πάμε μια βόλτα?
-Όχι..καληνύχτα..
Έφυγα..πάντα έφευγα έτσι
Περπατούσα στο δρόμο
Το τραγούδι ακουγόταν ακόμα
Σταμάτησα να το ακούσω μέχρι το τέλος
"Για να χωράει κάπου ο πόνος
τις νύχτες όταν μένω μόνος.
Τις σιωπές μου να μετράω"
Χτυπάει το τηλέφωνο
Εκείνος
Σιωπή..
"να σε θυμάμαι όταν πονάω να μου λες
Θα μαι κοντά σου όταν με θες"
-Ωραίο τραγούδι
-Και γω αυτό ακούω
-Μην κάνεις πράγματα που δεν σου λέω να κάνεις
-Καλά..θα γίνει όπως θέλεις..
Συνέχισα το δρόμο που ξεκίνησα
Θέλω να γυρίσω πίσω
Δεν αντέχω να πληγωθώ ξανά
"Αχ να ταν η αλήθεια σου
σαν ψέμα αληθινή"
Μέσα μου πάλευε το θέλω και το πρέπει
Και την στιγμή που χανόμουν στις σκέψεις τον βλέπω μπροστά
Ανοίγει την πόρτα
-Ήξερα ότι θα σ' έβρισκα εδώ
-Καληνύχτα
Με τραβάει μέσα
Και εκεί ήταν που το θέλω νίκησε το πρέπει
Ένα τόσο συνηθισμένο φιλί έμοιαζε τόσο νοσταλγικό τώρα
-Δεν θέλω να σε βλέπω κλαις
Ήταν λες και με είχαν στριμώξει στο τοίχο
Εκείνο το πρόσωπο το γνώριμο μπροστά μου
Με κοιτούσε όπως κάθε φορά κατευθείαν στην ψυχή
-Ξέρω τι θες και τι θέλω να κάνω και ποτέ δεν ένιωσα τύψεις για όσα κάναμε μαζί
Με φιλάει πριν καν ακούσει την απάντησή μου
-Ούτε εγώ ένιωσα τύψεις
-Πόσος καιρός πέρασε?
-3 χρόνια..
Πάντα είναι όπως την πρώτη φορά
Όταν η ψυχή, το μυαλό, η καρδιά, το σώμα συμφωνούν και είναι ταυτόχρονα εκεί
-Σ' αγαπάω
-Και γω σ' αγαπάω
-Αγκάλιασέ με τώρα. Εκεί πάνω είχα ανάγκη μια αγκαλιά και δεν την είχα από κανέναν
-Τι σκέφτεσαι..?
-Τι έγινε με μας..?
-Στα ξεκαθάρισα όλα. Δική σου επιλογή το κατά πόσο τα δέχεσαι
Με κοιτάει στα μάτια
Είναι ερωτευμένος?
Με φιλάει..
Δεν υπήρχε κανείς γύρω μας
Δεν άκουγα τίποτα
Κι ας περνούσαν απ' το πλάι μας
Κι ας μας προσπερνούσαν
-Μετά θέλω να μιλήσουμε για μας
-Τι..? Τέλος..?
-Ναι..τέλος
Έφυγα
Πρώτη φορά που δεν τον περίμενα
Δεν μ' έψαξε..δεν τον έψαξα..από τότε
Είστε ωραίο ζευγάρι
Είστε στην ίδια φάση
Γιατί δεν είστε μαζί?
Και ένα φιλί που απλά συνέβη
Χωρίς ουσία...χωρίς νόημα
Τελικά ξεφεύγω από το εγώ μου
Τι θες από τη ζωή σου?
Τι σκέφτεσαι?
Τι έγινε με μας?
Γιατί δεν είσαι καλά?
Πως μπορώ να είμαι αφού τα γεγονότα με προσπερνάνε?
Χάθηκα κάπου εκεί ανάμεσα
Σ' αυτό που λέγεται ζωή
Μπέρδεψα τους δρόμους
Ξέρω που βγάζει ο καθένας
Αλλά είναι αδύνατον να επιλέξω κάποιο μονοπάτι
Δεν μου το επιτρέπω πια..
Περπατήθηκαν ήδη αυτοί οι δρόμοι
Ανασφάλεια
Για τί?
Για να μη καταστραφώ?
Αυτό το έκανα πριν 9 μήνες
Συνέχισα
Πλέον δέχομαι και αρνούμαι πιο εύκολα
Κι ας μην μπορώ να καταλάβω ακόμα τι μου "αξίζει"
Αφήνω τους ανθρώπους να με πλησιάσουν
Και μετά τι..?
Φεύγουν...φεύγω
Σταμάτησα να προσπαθώ να τους κρατήσω κοντά μου
Κι ας φοβάμαι πλέον τόσο την μοναξιά

http://www.youtube.com/watch?v=DwJAtf2ZFpk

Ότι πιο απλό Θα μπορούσα να σου πω...

2009-11-18T20:59:00.003+02:00

<<Μαμά θα έρθεις να μας καληνυχτίσεις απόψε?>>
Ένα κοριτσάκι με κοντό σκούρο καστανό μαλλί τότε
Τα μαλλιά μεγάλωσαν
Το χρώμα ξάνθυνε
Μια μάνα να βλέπει όλες τις αλλαγές
Θέλω να δουλέψω της είχα πει κάποτε
Και μετά θέλω να φύγω από το σπίτι
Όνειρα δικά μου
Τα δικά της ποια ήταν?
Και τι πραγματοποίησε?
Πάντα έλεγε πως ζούσε για μας
Μωρό ήμουν πάντα στην αγκαλιά της
Κι αργότερα της έλεγα τα όνειρά μου
Μαμά..όταν μεγαλώσω θα δουλεύω σε νοσοκομείο,
θα γράψω ένα βιβλίο,
θα παντρευτώ και θα ζήσω στο εξωτερικό
Εκείνη στενοχωριόταν και χαμογελούσε
Δεν μπορούσα να καταλάβω την αντίδρασή της
Δεν έκανα τίποτα από εκείνα τα όνειρα πραγματικότητα
Είμαι μια μελλοντική λογίστρια
που χάνει μέρα με την μέρα την έμπνευση της στο χαρτί,
που πάντα είχε αποτυχημένες σχέσεις
και ποτέ δεν έφυγε από το σπίτι
Ίσως αυτό φοβόταν
Ότι δεν θα είμαι ευτυχισμένη

Της είχα απόλυτη εμπιστοσύνη
Εκμυστηρευόμουν τα πάντα
Και τώρα?
Μυστικά και ψέματα
Πως μπορούσα να της πω για την τελείως διαφορετική πλέον ζωή μου?
Μήπως δεν καταλαβαίνει?
Θέλει να με δει ευτυχισμένη με τις επιλογές μου
Έχασα τον δρόμο μαμά
Τον έχασα
Γιατί να την κάνω να κλάψει κι άλλο?
Ξέρω πόσα έχει περάσει
Μόνο και μόνο για να είναι μαζί μας
Σ' έχασα μαμά
Ποτέ δεν της είπα ότι την αγαπάω
Κι αξίζει να την αγαπάω
Για εκείνη η ζωή μας ήταν πάντα πριν από την δική της
Θέλω να την βλέπω να γελάει
Ξέρω πόσα λάθη έχω κάνει
και πόσα απ' αυτά έχω μετανοιώσει
"Το κοαλάκι μου που έγινε αγριόγατα"
Δεν έφευγα ποτέ από την αγκαλιά της
και τώρα δυσκολεύομαι να την πλησιάσω
Βλέπω φωτογραφίες και λέω συγγνώμη σ' αυτές
αντι να το πω σ' εκείνη
Πήρα τον λάθος δρόμο
Ποια μάνα θα ήθελε να το ακούσει αυτό από το παιδί της?
Είδα,έκανα,έζησα πολλά που δεν τα ξέρει
Προτιμώ να μην τα μάθει
Συγνώμη, μαμά
Ευχαριστώ
Που είσαι εδώ τις σπάνιες φορές που επιλέγω να είσαι στη ζωή μου
Δεν σε διέγραψα
Μια ανοιχτή αγκαλιά που της γύρισα την πλάτη πολλές φορές
Με βλέπει κάθε μέρα να γελάω, να την κάνω να νιώσει καλύτερα
Είμαι σίγουρη ότι βλέπει την θλίψη στα μάτια μου
Κι ας μην είναι δακρυσμένα

"Ηρώ, μην αργήσεις"
Και πάντα αργούσα
Και πάντα έλεγα την άλλη μέρα το πρωί ότι δεν άργησα
Πλέον έχω ένα μέρος της ζωής μου κρυφό από εκείνη
Και θα μείνει για πάντα έτσι
Για το καλό της
Μου λείπουν εκείνες οι στιγμές που ήμασταν παιδιά
Πόσο απότομα μεγαλώσαμε?
Πόσο γρήγορα αποκτήσαμε την δική μας ζωή?
Κάποτε μου έλεγε παραμύθια
Κάθε βράδυ την κοκκινοσκουφίτσα
Πλέον μου θυμίζει εκείνες τις αναμνήσεις της
Θα ήθελα να ακούσω ακόμη μια φορά την κοκκινοσκουφίτσα
Σαν να είμαστε τότε
Θα ήθελα να με καληνυχτίσει ακόμα ένα βράδυ
Όπως τότε
Μαμά..μεγαλώνω και αλλάζω
Αλλά όσο κι αν μεγαλώσω με τα χρόνια
πάντα θα μου είναι δύσκολο να σου τα πω όλα με λόγια
Έλα, μαμά, να σ' αγκαλιάσω..

http://www.youtube.com/watch?v=iDmhrKC5vQ8

Και τώρα..Tι? Που?

2009-10-17T20:01:00.003+03:00

Στέγνωσαν τα δάκρυα
Γιατί έχεις τόσο θλιμμένα μάτια?
Πονάω
Τι σε τραβάει να πας εκεί?
Ποιός?
Να τον διώξω πρώτη
Άδειασαν όλα και δεν έμεινε τίποτα
Ξέχασα τον εαυτό μου πίσω
Που να βρω την δύναμη να τον τραβήξω μόνη μου?
Κοίτα λίγο ψηλά
Βλέπεις τα πουλιά?
Φεύγουν
Ξεχνάν γιατί τους μαγεύουν τα μέρη που ταξιδεύουν
Εσύ τι να θυμηθείς και τι ξεχάσεις από δω?
Όλη σου τη ζωή?
"Το κύμα ρε..το κύμα"
Του μοιάζεις
Πότε αριστερά..πότε δεξιά
Ερχόσουν προς το μέρος μου τις νύχτες
για να αλλάξεις κατεύθυνση το πρωί
Στη θάλασσα σε γνώρισα πριν τόσα χρόνια
Μα τότε ήμουν μικρή
Μικρή για να νιώσω
Μικρή για να ζήσω
Και τώρα που έμαθα εκείνη σε πέρνει μακριά
Να την μισήσω που σε έφερε κοντά μου ή που σε πέρνει τώρα?
Άκου το κύμα να κοιμηθείς ήσυχα απόψε
Το βλέμμα εκείνο καρφώμενο στο κενό που πάντα έβλεπε
Κι ας μην ένιωθε κάτι δυνατό
Τις νύχτες που με γύρευες και δεν ερχόμουν
Τις νύχτες που έκλαιγες και ρωτούσα τι έχεις
Νομίζεις δεν ήξερα?
Τις μέρες που σε έψαχνα και έλειπες
Τώρα που να έρθω και συ που θα είσαι?
Τότε που μ' έπιανες το χέρι λες και είχα τη δύναμη να φύγω
Που με σκέπασες να μην κρυώνω
Θυμάσαι?
Όσο σε φοβόμουν στην αρχή τοση ασφάλεια ένιωσα στο τέλος
Δεν αφήνεις την καρδιά σου να αγαπήσει για να μην πληγωθείς
Ξανά
Κι αυτό τον φόβο τον αγάπησες
Τώρα τι έμεινε να σε κρατήσει?
Έφτασες στο τέλος και γω δεν έζησα την αρχή
Ζεις στη θάλασσα και γω στη στεριά
Το κύμα άγγιξε το βότσαλο?
Ή το ένα ταξιδεύει και το άλλο περιμένει ακόμα την συνάντησή τους?

"Your eyes forever glued to mine"

2009-09-15T19:15:00.005+03:00

Ξηρά χείλη
Τσούζουν
Ένας πόνος μέσα
Μην φύγεις
"Δεν έχω τίποτα να πω"
Ζήτησα να βρέξει
Να καλύψει ότι έμεινε γυμνό
Περπάτα
Εκεί στη μέση
Στην ευθεία
Πάντα σ΄αγαπώ
Πρόλαβα?
Μου έλειψε η θάλασσα του χειμώνα
Σκοτείνιασε νωρίς
Πριν το νιώσεις καν βρέχει
Ένα χαμόγελο
Με βλέπεις από το παράθυρο
Πέφτουν ψιχάλες στα χείλη, στα μάτια, στο σώμα
Σ΄όλα εκείνα που ¨αγάπησες¨
Μου χαμογελάς
Κι όμως δεν σ΄έχω
Γεύομαι. Παίζω
Με τον χορό μου στη βροχή
Μια λέξη. Μια αίσθηση
Νιώθω. Ακούς? Μ΄ακούς? Νιώθω
Μέσα από το τζάμι δεν μ΄αγγίζεις
Βλέπεις εκείνο τον γυάλινο τοίχο?
Εσύ μπροστά. Εγώ πίσω
Εσύ ζεις. Εγώ ακολουθώ
"Είναι νωρίς ακόμα. Θα σε μάθω"
Μην φύγεις από την ευθεία
Είμαι ήδη στην άκρη
Πού είναι το φως?
Υπόσχεση
Συμφωνία με τους θεούς
Εκείνους που απέρριψα
Εκείνους που καλούσα στον γκρεμό
Μαζί στον θάνατο
Τότε ήταν που σταμάτησαν όλα
Ποιος χρόνος?
Μια καρδιά άρχισε πάλι να χτυπά
Τόσο αργά?
Αλήθεια, ποιος είσαι?
Ποιος ήσουν?
"Αυτός είμαι εγώ"
Το δικό μου παρελθόν ένα μυστήριο που δεν σου αποκάλυψα
<<Δεν ξέρεις τίποτα.Δεν φαντάζεσαι πόσο έχω πονέσει.
Πόσοι έχουν φύγει>>
Ειρωνεία πάντα
Ο τροχός γυρίζει
Τα λόγια δεν επιστρέφονται
Οι πράξεις δεν διορθώνονται
Το σώμα τρέμει
Έτσι όπως σ΄αρέσει
Το παράθυρο έκλεισε και η καταιγίδα σταμάτησε
"Μην φοβάσαι"
Στο είχα πει
Θυμάσαι?
"Θα τα πούμε αύριο"
Έφυγα
Πάντα έφευγα για να γυρίσω
Στην ευθεία σου
Στη γεμάτη ψυχή μου
Από τι?
Τι έμεινε?
Έννοιες που δεν έμαθες να ξεχωρίζεις σε μένα
Λίγο μαύρο
Λίγη τρέλα
Μια αγάπη παρανοϊκή
Η δική σου
Μια αγάπη..
Η δική μου
Η συνέχεια?
Ένας δρόμος
Τι θα συναντήσεις?
Τι θα δεις?
Δεν θα θυμάμαι
Κενό
Κάποιο από τα πολλά
Κοίτα με τώρα
Κοίτα με
Σ΄αυτά τα μάτια που λες ότι ξέρεις να διαβάζεις
Κι όμως..δεν ξέρεις να τα νιώθεις..

Υπομονή..μέχρι το τέλος..ή μέχρι την ελευθερία σου...

2009-07-22T17:14:00.004+03:00

Βήματα μοναχικά
Κάτω από την λάμψη των αστεριών
Κινούνται?
Ή τρελάθηκα από καιρό?
Δεν θέλω να δω κανένα φως
Προτιμώ να είμαι γυμνή στην γωνιά μου
Να μην νιώθω
Αλήθεια, γιατί όλοι ψάχνουν την ελευθερία?
Γιατί την παρομοιάζουν με την ευτυχία?
Και γω που τώρα είμαι ελεύθερη γιατί δεν νιώθω?
Πλήρης αδιαφορία για το τι συμβαίνει
Και συ που πάντα ήθελες να σουν ανεξάρτητος γιατί δεν την δέχεσαι?
Νόμιζα πως είχες συνηθίσει τις φωνές, την γκρίνια, τα παράπονα, την ζήλια
Άρχισαν να σε πνίγουν
Όπως πνίγει εμένα αυτό το σκοτάδι
Ή μήπως το πνίγω εγώ με την μοναξιά και τα δάκρυα?
Η ψυχή δεν ήταν για την δικιά σου ελεύθερη ψυχή
Μα οι ψυχές δεν αγαπούν
Πονάνε
Μα οι καρδιές δεν πονάνε
Αγαπούν
Εσύ είχες καρδιά ή ψυχή?
Είχα φεγγάρι
Εκείνη η μαγεία δεν σ' άγγιξε ποτέ
Δεν άφησα να την δεις
Ναι, ξέρω, κρύβω την αγάπη καλά
Ψυχρό, αδιάφορο βλέμμα, σοβαρό
Από μέσα έρωτας, πάθος, φλόγα
Το ασημί του φεγγαριού που παίρνει χρώμα κόκκινο
Το κενό των ματιών που γεμίζει χρώματα
Κι ας είναι μόνο δυο, μαύρο και καστανό
Τα έβλεπα ουράνιο τόξο
Μέσα από τον καθρέφτη ήθελα να φωτογραφίσω
την κάθε υπέροχη στιγμή μας
Υπήρχαν τέτοιες στιγμές
Ανάγκασε με να ξεχάσω
Ένα άγγιγμα και νιώθω χαρούμενη
Ένα φιλί και νιώθω πάλι πως σε ερωτεύομαι από την αρχή
Τις πρώτες μέρες, τις πρώτες νύχτες
Ποτέ καρδιά, ποτέ ψυχή
Πόσο μ' αγάπησες και πόσο πόνεσα?
Είσαι αλλού και είμαι εδώ πάντα
Περιμένω μια κίνηση
Κι ας είναι έστω ένα χαμόγελο, ένα χάδι, μια λέξη, ένα φιλί
Δεν θέλω να βρέξει
Θέλω να σου δείξω το φεγγάρι
Βήματα μοναχικά και εκεί πάνω
Περπάτα δίπλα μου
Ναι, στον μαγικό μου κόσμο
Εκεί ζω, και συ αλλού

Άκουσε με...για λίγο...

2009-07-06T00:18:00.003+03:00

Δεν θέλω να σε χάσω
Ναι λοιπόν σ' αγαπάω
Και δεν το νομίζω απλά
Μπορεί να ακούγετε απλό
Μπορεί να είναι δυο μόνο λέξεις
Φταίω
Το παραδέχομαι σπάνια
Σε κατηγορώ συνέχεια
Η σχέση μας απαγορευμένη για όλους
Για μένα μοναδική
-Στο μέλλον θα είμαστε μαζί
-Μην με αφήσεις
-Μην με παρακαλάς. Δεν μ' αρέσει
Άρχισε από ενθουσιασμό
Κατέληξε σε σχέση
Ποιος θα το περίμενε?
Μάλλον εμείς
Ας αφήσουμε τα μάλλον και τα ίσως
Μόνο σιγουριά να υπάρχει
Σ' αγαπώ
Είμαι ερωτευμένη με σένα
Πιο απλά δεν μπορώ να το πω
Γιατί δεν στο δείχνω?
Γιατί δεν στο λέω?
Γιατί το φοβάμαι
Φοβάμαι πως αν στο πω θα τελειώσει
Και δεν θέλω
Περίμενα διαφορετική αυτή τη μέρα
Κι όμως ήταν από δικό μου λάθος
Όπως πάντα κάνω λάθη την πιο ακατάλληλη στιγμή
Συγνώμη
Νιώσε με
Αγάπησε με
Δέξου με
Άντεξε με
Ξέρω πως είναι δύσκολα όλα αυτά
Περάσαμε δύσκολα
Αλλά είναι καιρός να τα αφήσουμε πίσω
Άφησε με να σ' αγαπώ
Μην με αρνήσε
Κατηγόρησε με
Φώναξέ μου
Όμως μην με αγνοείς
"Όταν σε είχα πρωτοδεί"
Τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω
Μήπως άργησα?
Κι αν άργησα συγχώρεσε με και για αυτό
Έχεις δίκιο σε ότι κι αν πεις
Μ' αρέσει να σε βλέπω
Μ' αρέσει όταν με κοιτάς
Όταν είμαι θυμωμένη πάντα με κάνεις να γελάω
"Δεν μ' αρέσει που δεν γελάς.
Για να σε δω λίγο"
Και να ένα χαμόγελο
Είσαι σημαντικός για μένα
Μου έμαθες να ζω, να ακούω και να βλέπω
Εγώ αμφιβάλλω αν σου έδωσα κάτι
Ίσως έμαθες να με αντέχεις
Έλα να ζήσουμε μαζί
..ότι θες
..όπως θες
Απόψε δεν θυμώνω, δεν νευριάζω, δεν γκρινιάζω
Μόνο σ' αγαπάω
Συγνώμη

3-7-09

Μια στγμή...Μόνο μια...

2009-06-09T11:13:00.002+03:00

Η μαύρη μου σκιά στον καθρέφτη σου
Η μαύρη μου ψυχή στο σώμα σου
Μόνη κάπου εκεί χαμένη
Μια ζωή ίσως έρθει
Ποιά θα πάρει με τον ερχομό της?
Ας πάρει την δική μου
Δεν χαμογελάω πια
Οι μεγάλοι δεν χαμογελάνε
Τρέχουν μόνο
Να προλάβουν την ζωή τους
Τικ τακ...τικ τακ...τακ
Που στο διάλο είναι αυτό το καταραμένο ρολόι?
Ο ήχος μπαίνει στα αυτιά μου
Στο μυαλό
Σε ερωτεύτηκα
Σ' αγάπησα
"Χαλαρώνεις?"
Λίγο μετά
Κουνώ το κεφάλι αδιάφορα
Τυλιγμένη στο σώμα μου
Αλλά πως είναι δυνατόν να με καταλάβεις
αφού δεν με νιώθεις?
<<Εσύ φταις>>
Μάλλον αξίζω να μου φέρεται ο καθένας άσχημα
Μετρώ τις στιγμές που ένιωσα ευτυχισμένη
Λίγες
Και στιγμές που πληγώθηκα..που έκλαψα
Δεν θυμάμαι πόσες
Έχασα τον υπολογισμό γιατί έχασα εμένα
Ζούσα στο ροζ συννεφάκι
Έμαθα πως τα σύννεφα τα παίρνει ο άνεμος
Το δικό μου διαλύθηκε
Και γω πέφτω
Πόσο χαμηλά?
<<Όλα καλά θα πάνε μικρή>>
Μεγάλωσα απότομα
Βαρέθηκα γρήγορα
Ποιός προσπάθησε να μάθει τι κρύβεται
πίσω από αυτό το πρόσωπο?
Ποιός δεν άλλαξε γνώμη αργότερα?
Κανείς και όλοι
Κάνε μια φορά να νιώσω ότι αξίζω
Ότι δεν με χρησιμοποιείς
Ότι με καταλαβαίνεις
Μα πιο πολύ ότι νιώθεις κάτι για μένα...για μας
Και γω σου υπόσχομαι πως θα την προσθέσω
στις στιγμές τις ευτυχίας μου
Ξέρω πως δεν θα γίνει ποτέ
Αλλά πάντα ζούσε η αναθεματισμένη ελπίδα μέσα μου
Βλέπεις έμειναν σκόρπια κομμάτια από εκείνο το συννεφάκι
στην άδεια πια ψυχή μου

Κάπου εκεί έξω ανάσες..Να καλύπτουν το μαύρο..Να μην δει κανείς..Μόνο εκείνοι...

2009-05-26T13:24:00.005+03:00

Ξυπνώ
Το κρεβάτι έχει αγκάθια ή η ψυχή μου?
Δεν μου είπε καληνύχτα
Θέλω να πάμε στο νεκροταφείο
Μαζί όπως τότε
Θυμάσαι?
Κάνετε παρέα με νεκρούς?
Απλά σκάσε και φύγε
Μια ένωση
Πιο ισχυρή από κάθε σωματική
Στα μάτια μας
Φόβος..αδιαφορία..ή έρωτας..?
-Γιατί δεν μ' ακούς?
-Γιατί ποτέ δεν μιλάς
Γύρισα για να επανορθώσω
όμως ήξερα πως ήσουν με κάποιον άλλον
Θάρρος
Αυτός ο άλλος ονομάζεται ζωή
Εσύ ποτέ δεν είχες κάποιο όνομα
Ούτε άγνωστος ήσουν
Σε έζησα πριν σε γνωρίσω
Σε έμαθα μετά τη φυγή σου
Και τώρα?
Τι ρωτάς..αφού ξέρεις
Πήρες τα όνειρα
Πήρα ζωή
Έφυγες
Έμεινα
Δεν φώναζες
Θύμωνα
Παρακαλούσα
Έκλαιγες
Σιωπηλά πάντα
Ποιός άλλος θα μπορούσε να αντέξει τη σιωπή μου?
Γι' αυτό άρχισα να φωνάζω στον καθένα
Για να μην είσαι εσύ
Πότε είπες πως θα έρθεις?
Μου χρωστάς μια ένωση
Σου χρωστάω τα πάντα
Ξέρεις ποια είναι η απόδειξη
Σβήστηκαν όλα από παντού
Μα η ψυχή θυμάται
Την πιέζω να κρατήσει ισορροπία
Για να μην τρελαθώ κάποια νύχτα όπως η σημερινή
Βρήκα διέξοδο
Θα γελούσες αν στην αποκάλυπτα
Θα ειρωνευόσουν
Το άντεχα
Ήθελα λίγο ακόμα όταν μου παρουσίαζες το τέλος
Ένα τέλος,μια αρχή
Ποιός τις πιστεύει αυτές τις μαλακίες?
Το τέλος έρχεται όταν το φέρνεις
Δεν επέστρεψα τίποτα
Μου έδωσες το νόμισμα με την διπλή όψη να επιλέξω
και γω το έριξα ανάμεσα στους τάφους
Ας επιλέξουν εκείνοι για μένα
Κρίμα που δεν θα μάθω την απόφαση τους τώρα
Ναι,ναι,ακριβώς όπως το σκέφτηκες
Δεν αναλαμβάνω την ευθύνη για τις πράξεις μου
Ανώριμη
Μπορώ να διαβάσω μια λίστα με κατηγορίες
Και συ?
Που είσαι σε όλο αυτό?
Στο τέλος κάθε φράσης
Μαζί κάναμε τη λίστα
Μαζί θα την κάψουμε όταν έρθει η ώρα
Πριν όμως θα προσθέσουμε μια ακόμη αμαρτία
Αμαρτία για τους άλλους
Ένωση για εμάς
Και το παζλ είναι έτοιμο για να το καταστρέψουμε
Τολμάς?
Δώσε μου το χέρι σου και πάμε εκεί ψηλά
Να μάθουμε την απόφαση τους
Ίσως καταλήξουμε και πάλι εδώ
Αλλά ποιος νοιάζεται?
Δεν θα μ' αφήσεις
Δεν θα σ' αφήσω
Κι ας πονέσει
Κι ας κλάψεις
Μαύρο παντού
Φεύγουμε τώρα?

Ταξίδι του χρόνου...Στο παρελθόν..? Στο παρόν..?

2009-04-28T17:49:00.003+03:00

Δεν θυμάμαι
Όταν άνοιξα τα μάτια θυμήθηκα
Μια λέξη
"Άθλιοι"
Εκείνη μας χαρακτήριζε
Εκείνη που χαράχτηκε από τα χέρια μου
Τη μέρα
Θυμάσαι τη μέρα?
Τώρα πια υπάρχει μια φωτογραφία σαν απόδειξη
Γιατί από τον τοίχο σβήστηκε
Γιατί από το σώμα σβήστηκε
Γιατί ποτέ δεν ξεπεράσαμε τα όρια
Τα δάκρυα τα θυμάσαι?
Ναι ρε για σένα μιλάω ξανά
Για σένα που πρόδωσα
Για σένα που ένιωθα μισή
Για σένα που έφευγες
Μια αγκαλιά σου ήθελα
Ένα βλέμμα
Σήμερα θα έρθω
Να σε ψάξω
Κι αν σε βρω δεν ξέρω τι θα σου πω
Τι πρέπει να σου πω
Ίσως τίποτα
Θέλω να φωνάξω
Να θυμηθείς τόσα
Τόσα που ξεχάσαμε μαζί
Στάσου λίγο
Μην με διώχνεις
Μια συγνώμη
Ανούσια πια
Όχι αύριο
"Δεν υπάρχει αγάπη. Όλα στο μυαλό είναι"
Πόσο αλλάξαμε
Πόσα δεν ξέρουμε
Πόσα κάναμε χωριστά
Δεν ρωτάω
Φοβάμαι τις απαντήσεις
Φοβάμαι ότι θα λυγίσω
Πάντα έλεγες ότι ήμουν δυνατή
Πάντα έλεγα πως δεν θέλω να ακούω
Δεν υπήρχε το πάντα
Υπήρχε το τώρα
Μια στιγμή
Αιωνιότητας
Θυμάσαι τη μέρα της αλήθειας?
Μια ανάσα
Η καρδιά χτυπούσε
Ένα άρωμα
Έτσι ξέβαψε το χρώμα
Το χρώμα του σάπιου μήλου
Περνάω από αυτό το μέρος
Σαν να μην έγινε τίποτα
Όλα ίδια μπροστά στο χρόνο
Όλα όπως ήταν
Μόνο δυο φιγούρες λείπουν
Και κάτι γράμματα από πίσω τους
Η ψυχή τότε ήταν καθαρή
Κατάλευκη μέσα στο μαύρο της περιτύλιγμα
Τρέμουν ακόμη τα χέρια μου όταν πιάνω εκείνο το τριαντάφυλλο
"κάτι που ξέρουμε μόνο εσύ και γω"
τα πέταλα από το μαύρο τριαντάφυλλο
"Θέλω να σταματήσει ο χρόνος
για να μείνουμε για πάντα έτσι όπως είμαστε τώρα
ώστε κανείς να μην μπορεί να μας καταστρέψει"
Τα θυμάσαι αυτά τα λόγια?
Δικά σου είναι
Πριν
<Μ' αγάπησες καθόλου?>
Μετά

-Φεύγω
-Φύγε...πάντα αυτό κάνεις άλλωστε...φεύγεις

Μην ξαπλώσεις δίπλα μου...

2009-04-13T14:40:00.003+03:00

"Όταν είσαι εδώ δεν θα φεύγεις καθόλου. Μου λείπεις"
Άρχισε να δένεται μαζί μου
Άρχισε να δένεται με το σώμα μου
Αυτό δεν θές?
Να με αγγίζεις?
Να γίνομαι δική σου?
Σ' αρέσει να με θεωρείς δική σου
Δεν με πειράζει
Ξέρεις γιατί?
Γιατί δεν νιώθω τίποτα
Δεν νιώθω εκείνη την ένωση
Όταν το μισό γίνετε ένα
Απλά ερωτεύομαι όλους εκείνους
που έχουν σχέση με το απαγορευμένο
Απλά αγαπώ όλους εκείνους...
Αγαπώ..?
Να γελάσω λίγο εδώ?
Ή μήπως να θυμώσω?
Περίμενε με εσύ
Φίλα με
Τώρα
Εδώ
Μπροστά τους
Τολμάς?
Νοιάζεσαι για μένα
Θα νοιαζόσουν για την κάθε μια
που θα σου έδινε ένα παθιασμένο φιλί
Υποκρίνομαι?
Ποτέ δεν νιώθω ευτυχισμένη μαζί σου
Ποτέ δεν σηκώνω τα τηλέφωνά σου
Μ' αρέσει να σε παιδεύω
Μ' αρέσει να μην ξέρεις που είμαι, με ποιον
Μ' αρέσει να τρελαίνεσαι
Μ' αρέσει να με ζητάς παντού
Μου πιάνεις το χέρι
Το σφίγγεις πάνω σου
Ανάβεις κεριά
Βάζεις μουσική
Με ερωτεύτηκες ρε?
Τι?
Σου φέρομαι απαίσια και μετά γελάω
Εκείνο το χαμόγελο ερωτεύτηκες?
Το ειρωνικό?
Σηκώνομαι
Φεύγω χωρίς να πω τίποτα
Τρέχεις
Με ψάχνεις
-Τι έπαθες? Γιατί έφυγες έτσι?
-Φύγε κι εσύ. Θα μας δουν
-Σε νοιάζει?
Και με φιλάς εκεί
Στη μέση του παντού
Στη μέση όλων
Κανένας δεν μας είδε
Να με μισήσεις θέλω
Να με παρατήσεις πριν το κάνω εγώ
-Δεν σε καταλαβαίνω ποτέ
-Κάποτε θα γίνει κι αυτό
Με κοιτάς με εκείνο το βλέμμα
Μέσα στα μάτια
Δεν έχεις καταλάβει ακόμη?
Γιατί δεν με ξέρεις γαμώτο?
Γιατί δεν με έχεις μάθει?
-Σου έλειψα?
-Ναι κορίτσι μου
(Ξανά γέλιο)
Δεν το περίμενα
-Και τι περίμενες? Αφού δεν με ξέρεις

Ρε ηλίθια, βρήκες καινούριο παιχνίδι?
Ξέρεις πόσο μ' αρέσει να παίζω
με τα αισθήματα εκείνων
Εκείνων που σε βλέπουν στα μάτια και δεν καταλαβαίνουν
Ναι, ναι ξέρω τι θα πεις, ότι δεν είναι σωστό
Τώρα είναι η σειρά μου? Να παίξω?
Τι σε ρωτάω τώρα?
Παίζω και δεν με νοιάζει

ΥΓ: Μισώ που γράφω για σένα...
Πότε επιτέλους θα έρθει η στιγμή να μισήσω τον εαυτό μου?

Running up that hill...

2009-04-05T02:52:00.003+03:00

Ορμάει
Πάνω στα χείλη μου
Να τα κατασπαράξει
Κάνω πίσω
Το μόνο που ακούστηκε από αυτά τα χείλη ήταν ένα "μη"
Σταματάει
<Δεν υπάρχει περίπτωση να μην γίνει>
Πρωτού το κάνει ξανά, τον προλαβαίνω
Χαμογελάει
"Ικανοποιήθηκες?"
Δεν μιλάει
<Μπες στο αμάξι. Σήμερα θα δεις την πρώτη σου έκρηξη>
Φοβάμαι
Το καταλαβαίνει
Μου σφίγγει το χέρι
Αμέσως νιώθω καλύτερα
Από πότε τον εμπιστεύομαι?
Διακόπτει την σκέψη μου
<Η ζωή είναι περιπέτεια.
Ξέρω ότι γουστάρεις την φάση κι ας μην το δείχνεις>
Φτάσαμε
Ένας δυνατός κρότος τρυπάει τα αυτιά μας
Είμαι ήδη στην αγκαλιά του
Με σφίγγει πολύ
Σίγουρα νιώθει την καρδιά μου να χτυπάει
και το σώμα μου να τρέμει
Τρέχουμε
Να ξεφύγουμε
Ακόμη με πιάνει
Ή μάλλον με σέρνει
<Νοιάζομαι για σένα>
Μόλις που πρόλαβα να ακούσω την φράση
-Γιατί?
-Είπαμε ότι δεν θα ρωτάμε γιατί
Κανόνας έγινε πια
Από την στιγμή που γνωριστήκαμε ισχύει
Πίσω στο αυτοκίνητο
Τρέχει υπερβολικά
Αλλά αυτή τη φορά δεν φοβάμαι
Ίσως είναι ικανός να με κάνει να ξεχνώ τον φόβο μου
Με κοιτάει
Τα μάτια του γυαλίζουν
Πάλι θα ορμήσει
Όμως αντί γι αυτό μου δίνει ένα φιλί
Γλυκό
Τρυφερό
Περνάει τα δάχτυλα του ανάμεσα στα δικά μου
"Συγνώμη"
Τώρα είναι η σειρά μου να ορμήξω
Δεν αντιδρά
Το απολαμβάνει
Πέρνει τη θέση μου κι εγώ τη δική του
-Γι αυτό σε γουστάρω. Γιατί λες συνέχεια πως δεν ζεις
-Αφού είπαμε ότι δεν θα δίνουμε εξηγήσεις για τίποτα
-Πάμε μια βόλτα τώρα. Εκεί ψηλά που σ' αρέσει
-Εσύ είσαι η καταστροφή μου. Αυτό που έψαχνα καιρό
-Εγώ σου δίνω τη ζωή μου
-Ξέρεις πως κάποτε είχα έναν πρίγκηπα?
(Γελάει ειρωνικά)
-Τώρα έχεις εμένα

Έμπλεξα πάλι?
Δεν νιώθω τύψεις
Μυστικά μαζεύω
Κι ας είναι το βάρος τους ασήκωτο
Πατάω πάνω του
Και σιγά σιγά φτάνω ψηλά
Δώσε μου κι άλλα μυστικά
Τελικά μόνο έτσι θα φτάσω εκεί πάνω

ΥΓ: Running up that hill...
Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει εσένα και μένα
Κι όλα όσα ζήσαμε και θα ζήσουμε...
γιατι ναι...γουστάρω την φάση...
γιατι θέλω όσο τίποτα άλλο να φτάσω εκεί ψηλά...
κι ας είμαι μαζί σου...
τουλάχιστον εσύ δεν θα με κατεβάσεις...
make a deal with God
η σχέση μας και οι πράξεις μας μια παράνοια είναι
it doesn't hurt me

Αλλάζει...πάλι ίδιο είναι...αλλάζεις κι εσύ...τα λόγια σου...η μορφή παραμένει ίδια...

2009-03-25T19:32:00.005+02:00

Από τότε είχα να κλάψω
Από εκείνη τη μέρα
Σήμερα το φεγγάρι ήταν ακριβώς μπροστά από το παράθυρο μου
Βγήκα να αναπνεύσω λίγο καθαρό αέρα
Ήταν απόμακρο από τα αστέρια
Σαν να ήταν κρυμμένο σε μια γωνιά
αρνούμενο πεισματικά να βγει από την κρυψώνα του
Αλλά πως μπορεί να κρυφτεί?
Προδώνετε αμέσως
Πριν με ρωτήσει τι κάνω αρχίζω και του μιλώ
Ασταμάτητα
Λες και θέλει να με ακούει
Πως μπορεί να με αντέχει ακόμη?
Τόσο καιρό, τόσους μήνες, τόσα χρόνια..?
Άραγε είναι το ίδιο ή μήπως αλλάζει κι αυτό?
Κάθε φορά που το βλέπω έχει διαφορετική όψη
Πως τολμώ να το αμφισβητώ?
Γιατί δεν μου ρίχνει ένα χαστούκι?
"Τι έχεις?"
Πονάω
ΠΟ-ΝΑ-Ω
Το επαναλαμβάνω ξανά και ξανά
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα γράμματα,
έρχονται τα πρώτα δάκρυα
Γιατί άργησαν τόσο πολύ?
Γιατί δεν μπορούσα να κλάψω τόσο καιρό?
Πληγώνω πολλούς επειδή με πλήγωσαν λίγοι
Τους αποφεύγω όλους γιατί αποφεύγω πρώτα εμένα
Πονάω επειδή ο πόνος είναι λύτρωση μου
Πρώτη φορά απαντάω στα "γιατί" σου
Πρώτη φορά δίνω εξηγήσεις
"Τι έχεις?"
Πλέον δεν με καταλαβαίνουν γιατί δεν προσφέρω κατανόηση
Η ψυχή μου δεν ανήκει πουθενά γιατί την ξερίζωσα από παντού
Ζήτα βοήθεια αφού την χρειάζεσαι
Με βοήθησε ένας άγνωστος
Μπορεί να είναι και γνωστός
Αλλά τι σημασία έχει?
Δεν φεύγω ποτέ γιατί ξέρω πως πονάει αυτός που μένει πίσω
Δεν έκλαψα τόσο καιρό γατί ήξερα όλους τους λόγους
που θα με έκαναν να καταλήξω στα δάκρυα
Τι έχω..?
Είναι αργά..
Κομίσου..
Θα σου πω αύριο..
Αποφεύγω να απαντήσω γιατί δεν εμπιστεύομαι
Μου είπε κάποιος πως με περιμένει γιατί "πιστεύει πως αξίζει"
Ρωτάω συνέχεια "γιατί" και περιμένω μια απάντηση
επειδή πρέπει να μάθω
"Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο και έχουν μια εξήγηση"
Ρώτα με ξανά "γιατί"
Γιατί..?
Γιατί θέλω να με ρωτάς
Γιατί αρχίζω να μαθαίνω από τις ερωτήσεις σου
Γιατί δεν περιμένω εκείνες τις απαντήσεις
Κι ας μην τις ρώτησα ποτέ
Κι ας μην τις έμαθα ποτέ
Λοιπόν..?
Ρώτα με..
Τι έχεις..?
Ρώτα ξανά..
Γιατί..?

Δεν υπάρχει χώρος πουθενά...μια μάζα όλα...

2009-03-15T16:44:00.004+02:00

Το μυαλό δεν γεμίζει άλλο
Έφτασε στο όριο του
Όρια και σύνορα παντού
Δεν θυμάμαι
Ξεχνώ κατευθείαν
Γιατί δεν θέλω να δω την αλήθεια
Δεν βλέπω την καταστροφή μου
Γαμάω την ζωή μου και της αρέσει
Ότι θέλει εκείνη
Εμπιστεύσου με
Το τασάκι γεμάτο κι αυτό...από την στάχτη μου
Το γεμίζω κάθε μέρα για να το αδειάσω το βράδυ
στην πουτάνα ψυχή μου και στα καμμένα όνειρά μου
Άλλαξα
Καπνός..ποτά..νυχτερινή ζωή..μεθίσια..άδεια φιλιά..
-Τι θέλεις?
-Κάτι σοβαρό..
Και αμέσως γελώ σαν τρελή
Τρελάθηκα..?
Κοροϊδεύω τον εαυτό μου και τους άλλους
Ωραίο παιχνίδι τελικά
Ψέμματα και μυστικά
Εμπιστεύσου με
Μόλις φύγω θα με προδώσεις
Πάρε ένα μυστικό μοτ να φύγει το βάρος του από μένα
Καταβρόχθησε το και μετα φτύστο πάνω μου
Παράνοια
Ποια αγάπη..?
Τι κρατάει για πάντα..?
Μαλακίες για να πιστεύω
Άσε με να πιστεύω ότι θέλω
Τα παραμύθια μου..τα όνειρά μου..τις επιθυμίες μου
Τίποτα αληθινό
Ψεύτικη πραγματικότητα
Εκεί ανήκω
Δεν θέλω αλήθειες γαμώτο
Πες μου ότι θέλω να ακούσω
Ότι μ' αγαπάς
Ότι θα μ' αγαπάς για πάντα
Πλήγωσε με ρε πούστη
Δεν καταλαβαίνεις..?
Γουστάρω να το κάνεις
Ξέχασα μέρες, ημερομηνίες, αναμνήσεις
Είμαι θυμωμένη..?
Ηρέμησε..
Την μουσική τέρμα στα αυτιά μου
Αυτό είναι η ηρεμία μου
Δεν τρέχω να ξεφύγω πια
Ακούω και υπακούω
Στρατιωτάκι έτοιμο για διαταγές
Δεν περιμένω να έρθει να με πάρει κανείς
Ανώριμη είμαι ε..?
Έτσι δεν είχες πει..?
Αυτό είμαι
Μα πιο πολύ νιώθω θυμό
Σου χαρίζω το ειρωνικό μου χαμόγελο
Χάρισέ μου την κατάντια σου
Πάλι γέμισε το γαμημένο..?
Περίμενε λίγο
Πάω να το αδειάσω
Αυτή τη φορά μέσα σε σένα
Να δεις όλη την μαυρίλα
Να δεις θάνατο και ξεφτίλα
Να δεις μυστικά και ψέμματα
Μην τολμήσεις να πειράξεις τίποτα
Όλα με επιστροφή είναι
Έτσι όπως στο έδωσα έτσι να μου το φέρεις πίσω
Αλλιώς θα ξεστομίσω όλη την αλήθεια σου
Ναι ρε σ' απειλώ
Παίζω το παιχνίδι
Χάνω συνέχεια
Τζόγος είναι
Ξαναπαίζω
Μέχρι να τα χάσω όλα
Νιώθεις πόνο..?
Νιώθεις τίποτα..?
Κι αν νιώθεις κάτι γάμησέ το..
Εκείνο δεν νιώθει
Σαν χαρτί που καίγεται
Σαν φύλλο γεμάτο τρύπες
Είναι άσχημο..?
Εγώ το βλέπω όμορφο
Και η ζωή μου όμορφη είναι
Γέλα ρε
Γέλα τώρα
Ωραία ανέκδοτα δεν σου λέω και σήμερα..?
Κούνα το κεφάλι
Τι τρελός κόσμος..
Τι πανέμορφα άσχημος..

Έσπασε..? Ράγισε..? Μα παραμένει εκεί ασάλευτος...

2009-03-02T19:06:00.005+02:00

Βλέπω ένα πρόσωπο γνώριμο στον καθρέφτη
Φοβήθηκα ότι θα σπάσει
Όχι ο καθρέφτης
Είναι σπασμένος εδώ και χρόνια
Εκείνο το πρόσωπο έμοιαζε ραγισμένο σε χιλιάδες κομμάτια
Κι όμως έδειχνε τόσο όμορφο
Όπως ο πόνος όταν είναι γλυκός
Όπως το σκοτάδι όταν φαίνεται στηνα αυγή
Αύρα περίεργη
Γεμάτη μυστήριο
Όμως πριν ανοίξω την πόρτα ξέρω ποιος θα είναι πίσω της
Πριν μιλήσεις σου χαμογελώ
και σε παγιδεύω να με περιμένεις σε όλη σου τη ζωή
Πέθανες..?
Ζεις..?
Πόσους θανάτους μετράς στη ζωή σου..?
Με κοιτάς με απάθεια και λες στους άγνωστους πως είμαι τρελή
Μα όλοι αυτοί οι άγνωστοι ήταν περαστικοί από τη ζωή μου
Οι περαστικοί μου
Έτσι τους ονόμαζα πάντα
Δεν θυμάμαι τα ονόματά τους
Άλλωστε δεν θυμάμαι πολλά από τη ζωή
Σαν να την έγραφα όλα αυτά τα χρόνια σε πετραδάκια μικρά
και πριν τελειώσει η ανάμνηση,
η πέτρα βρισκόταν ήδη σε κάποιο θαλάσσιο βυθό
Διαφορετικό κάθε φορά
Θες να κάνουμε μια ανάμνηση..?
Κι αρχίσαμε να τρέχουμε σε εκείνη την έρημο
παίζοντας με την άμμο
Ποτέ δεν συμφωνήσαμε να κάνουμε αυτή την ανάμνηση
Έτσι θα είναι στημένο μου είπες
Τότε ήταν που μου έπιασες το χέρι
κι εγώ σε εμπιστεύτηκα λες και ήσουν φίλος παιδικός
Χαράξαμε τα ονόματα μας στην άμμο
Για να μην ξεχάσω
Για να θυμάσαι
Μα πριν προλάβουμε να τελειώσουμε το έργο μας τα έσβησε ο άνεμος
Εκείνος με πήρε μακριά
Όσο κι αν τον μίσησα ξέρω πια να τον ακούω
Σε παρασέρνει στην μελωδία του
Άρχισα να τραγουδώ δυνατά
Να χορεύω γύρω από τον εαυτό μου
Μήπως μπορέσω να τον αναγνωρίσω ανάμεσα σε εκείνους που με προσπερνούσαν
Κι αμέσως όλοι σταμάτησαν κοιτώντας με απορημένοι
Χλεύαζαν την ζωή μου
Άλλωστε έκανα κάτι ανόητο για εκείνους
Λες και τους είχα καλέσει στην μυστική μου συνάντηση
με τον άνεμο και τον εαυτό μου
Όλοι έμεναν κι εγώ έφευγα
Να πάρω αγκαλιά την θλίψη
και να πλαγιάσω με τον πόνο
Ας ξημερώσει να φανεί το σκοτάδι
Ας βραδιάσει να φανεί το φως
Πνίγεσαι κι όμως δεν τρέχεις να σωθείς
Βγαίνει ο εαυτός σου από μέσα σου
και κατευθείαν κρύβεται ξανά από λύπη
Σε λυπάται
Παραμένεις εκεί χάμω να του ζητάς ελεημοσύνη
Ακούς φτερουγίσματα πουλιών
Πάλι σε ψάχνουν..?
Αφού αρνήθηκες τόσες φορές να πας μαζί τους
Γιατί επιμένουν..?
Μα κανείς δεν απαντάει
Τους απαγόρεψες να σε ρωτούν
Τις εξηγήσεις και τις απαντήσεις τις πετάς στη φωτιά να γίνουν στάχτη
Μετά την φυσάς στο ποτάμι να λιώσει
Να μην υπάρχει πια
Κι αυτή η στάχτη πέρνει την μορφή σου
Γίνεσαι ένα μαζί της
Τι με κοιτάς πάλι..?
Γιατί έρχεσαι συνέχεια εδω..?
Χάνομαι
Κρύβομαι στη στάχτη σου
Μπορείς να με ψάξεις κι εκεί..?
Πως θα ξεχωρίσεις την δική μου απ' τη δική σου στάχτη..?
Ίδιες ειναι...

Έναν ήχο διαφορετικό να ακούσω...του ερχομού σου...της φυγής μας...

2009-02-25T20:12:00.006+02:00

Κλείνει μια πόρτα
Το δωμάτιο γίνεται ακόμη πιο σκοτεινό
Κάποιος έφυγε πάλι
Δεν γύρισα καν να δω ποιος
Πόσες πόρτες ακόμη..?
Άλλες ανοίγουν
Μα εκείνος που μπαίνει δεν με αγγίζει
Βγαίνει κατευθείαν
Αυτή είναι τελικά η σχέση μου με τους ανθρώπους?
Ούτε εγώ τους αγγίζω
Να αλλάξω για να τους πλησιάσω?
Και πάλι θα τους κοιτώ και δεν θα τους γνωρίζω
Ξεχνώ εύκολα
Θα σε συναντήσω ποτέ?
Ή μήπως πέρασες και συ από το δωμάτιο κάποτε?
Έρχονται και φεύγουν όλοι
Δεν γυρίζω καν το κεφάλι να δω
Κάθομαι εκεί στην γωνιά
χαζεύοντας το κενό που πλέον καλύβει τη ζωή μου
Το μόνο που ακούω είναι ο κρότος
Είναι τόσο δυνατός αλλά δεν με αποσπάει ποτέ
Ο ίδιος κάθε φορά
Ούτε ένα αντίο δεν λένε
Άραγε όταν περνούν την πόρτα
θυμούνται για ποιον λόγο μπήκαν σ' αυτό το δωμάτιο?
Μάλλον ξεχνάν κι αυτοί εύκολα
Μόνο να με πλησίαζε κάποιος,
να με έπιανε και να με πετούσε έξω από το δωμάτιο
Γιατί δεν το κάνω μόνη?
Γιατί περιμένω να ανοίξει η πόρτα ξανά,
να μπει,
να νιώσω τα μάτια του να μου καρφώνουν την πλάτη
και τη στιγμή που θα φεύγει να πει αντίο
Θα μείνω εκεί ευτυχισμένη
Να πάω μαζί του?
Αφού εκείνος θα ξεχάσει
Ένας ακόμη που πέρασε απ' τη ζωή μου?
Ένας ανάμεσα σε χιλιάδες αγνώστους?
Όχι
Γιατί εκείνον θα τον κοιτάξω πριν ακουστεί ο κρότος
Θα τον θυμάμαι
Ο ήχος της φυγής του θα είναι τόσο αθόρυβος
που θα με τραβήξει από το κενό
Μετά τι να περιμένω?
Να έρθει ξανά
Όχι για να πει αντίο αυτή τη φορά
Ούτε για να πάω μαζί του
Απλά να έρθει ξανά
Να θυμηθεί
Και μόλις μπει ας ξεχάσει
Τώρα αρχίζω να βλέπω
Τώρα αρχίζω να θυμάμαι
Πιάσε το χέρι μου και πάμε να φύγουμε
Είμαι έτοιμη
Ξέχασες κιόλας?

Για έναν άγνωστο
Για τον άγνωστό μου

Λίγα σπίρτα είναι μόνο..Έτσι προσφέρω την αγάπη...καίγοντάς την...

2009-02-21T21:16:00.005+02:00

Δεν τον αγάπησα
Δεν αγάπησα τα μάτια του
Τα λόγια του αγάπησα
Αυτά τα όμορφα
Αυτά που ανυπομονούσα να ακούσω κάθε βράδυ
Κι εκείνος δεν αγάπησε εμένα
Το φεγγάρι μου αγάπησε
Τα λόγια μου κι αυτός
Δεν υπάρχει πια περιθώριο για ψέματα
Αλλά συνεχίζω να τα πιστεύω και να τα λέω
Θα έπρεπε να νιώθω ελεύθερη
Κι όμως νιώθω ότι κάτι με τραβάει
Χωρίς κατεύθυνση
Απλά κάτι με τραβάει
Που θα καταλήξω?
Με ποιόν?
Μου είπε κάποιος ότι μ' αγαπάει
Και γω του το είπα
Και τι έγινε..?
Λόγια είναι μόνο
Δεν είδε τα μάτια μου όταν το έλεγα
Δεν κατάλαβε ότι δεν τον αγαπώ
Μήπως θα τον πληγώσω?
Το ξέρει ήδη
Αλλά εκείνος δεν με ξέχασε ποτέ
Μου το έδειχνε
Άνθρωποι είμαστε
Για να πιστέψουμε κάτι θέλουμε αποδείξεις
Αλλά δεν τις θέλουμε στην αρχή
Μόνο στο τέλος
Τι σου χρωστάω..?
Απάντησε
Θες αγάπη..?
Θες χαμόγελο..?
Θες αγκαλιά..?
Πως να στο ανταποδώσω που με περιμένεις τόσο καιρό..?
Τι με κοιτάς απορημένος?
Όσο και να με κοιτάς δεν θα δεις τίποτα
Κενό
Τα μάτια σταμάτησαν να μιλάνε
Να σου πω ότι σ' αγαπάω?
Πες το μου κι εσύ
Μην ψάχνεις την αλήθεια
Εδώ είμαι και σ' αγαπάω
Φίλα με τώρα
Κάνε αυτό που πάντα ήθελες
Κλείσε το φως
Να μην βλέπω τον εαυτό μου στα μάτια σου
όταν σου μιλώ για αγάπη
Να κρυφτώ από την αξιοπρέπεια μου
Να σβήσω το εγώ μου για λίγο
Αυτό ήταν..?
Πες μου ότι μ' αγαπάς και φύγε
Μην ξανάρθεις
Δεν θα είμαι εδώ
Σ' αγαπώ
Καληνύχτα

Καταστράφηκα..?
'Η καταστρέφομαι ακόμη..?
Καπνός είμαι μόνο
Γκρίζος καπνός
Το χρώμα που είχαν τα όνειρα
που κάποτε ήταν βουτηγμένα στο λευκό
Ξεθωριάζουν και χάνονται πια
Θα θυμάμαι για πάντα ποιος ήταν η αιτία
γι αυτό το λευκό και το γκρίζο
Ο ίδιος
Εκείνος...ο περαστικός
Εκείνος...ο περαστικός της ζωής μου...κομμάτι της ψυχής μου...

Φεύγω...

2009-02-15T14:48:00.002+02:00

Αύριο φεύγω...
Πηγαίνω εκεί που με έπεισες να πάω...
"για να μην καταστρέψω τη ζωή ΜΑΣ"
Αλλά την δική ΜΟΥ ζωή ξέρω να την καταστρέφω πάντα...

Τρέξε...φτάνω σε λίγο...σε βλέπω...σε φτάνω...

2009-02-10T19:17:00.002+02:00

Έχω μέρες να σου γράψω
Έχω δευτερόλεπτα να σε σκεφτώ
Σήμερα το φεγγάρι φαίνεται από το παράθυρό σου
Είμαι σίγουρη
Όταν το βλέπεις εσύ δεν το βλέπω εγώ
Θυμάσαι?
Αλλά σήμερα ταξίδεψα για λίγο στη δική σου δύση και το είδα
Μου έλειψε…
Είχα πολλές μέρες να το δω
Όπως και σένα
Και ξέρεις κάτι?
Σε είδα...
Εκείνο μου έδειξε εσένα..?
Τι κάνω..?
Πες μου, τι κάνω..?
Πρέπει να έχει πανσέληνο σήμερα
Ξέρεις τι θέλω Μόνο εσύ ξέρεις τι θέλω Με βλέπεις που περιμένω Μόνο εγώ περιμένω ότι θα γυρίσει σε μένα
Το πιστεύω ακόμη..?
Νομίζω πως τρελαίνομαι
Λατρεύω αυτό το κρύο
Το νιώθω
Λατρεύω αυτό το φως του φεγγαριού
Το βλέπω
Λατρεύω αυτό το αεράκι
Το ακούω
Κι όμως μισούσα τον άνεμο
Είναι αργά αλλά είμαι ήδη στο δρόμο
Πότε αποφάσισα να βγω έξω..?
Που πάω πάλι..?
Κοιτώ για λίγο πίσω μου
Προχωράω μπροστά
Κι ας μην ξέρω που πάω
Με οδηγεί το φως του
Προχωράω μπροστά κάνοντας βήματα προς τα πίσω
Γιατί σημασία δεν έχει ο δρόμος αλλά πώς τον ακολουθώ
Και γω δεν βρίσκομαι στο μέλλον, στο ένα βήμα μπροστά
Δεν ξέρω που βρίσκομαι
Σε ένα μέρος σκοτεινό
Αλλά δεν φοβάμαι
Επιτέλους
Δεν νιώθω ότι θα έρθει κάποιος άγνωστος να μου πάρει ότι έχω
Γιατί νιώθω ότι δεν έχω
Ότι είμαι μόνη
Ναι, την αγαπάω αυτή τη μοναξιά
Αυτό το σκοτάδι
Αυτό το ασημί του φεγγαριού
Γιατί με οδηγούν ακριβώς σε εκείνα τα μέρη που πρέπει να αποφύγω
Στα δικά σου
Τόση ώρα για σένα μιλάω
Τι σημασία έχει που δεν μ' ακούς..?
Που δεν με βλέπεις..?
Που δεν θα έρθεις..?
Εγώ σου μιλάω
Εγώ σε περιμένω
Διώχνω τον καθένα από δίπλα μου
Δεν θέλω άλλα ψέματα, άλλο πόνο, άλλα δάκρυα
Θέλω να μείνω εδώ
Μόνη στη μέση ενός άγνωστου τόπου
περικυκλωμένη από σκοτάδι και πάγο
Το κρύο περνάει από μέσα μου
Αλλά πως είναι δυνατόν να παγώσει μια καρδιά που αγαπά και περιμένει..?
Ξέρω ότι σταμάτησα να παλεύω για σένα
Αλλά μένω σε σένα
Γιατί δεν θέλω να πάω αλλού
Είσαι το νησί μου
Και το νησί δεν μπορεί να διώξει κανέναν
Απλά κατοικώ, χωρίς να σε βλάπτω, χωρίς να σε ενοχλώ, χωρίς τίποτα
Μπορεί κάποιες φορές να σου θυμώνω, να σου κάνω παράπονα
Αλλά κατάλαβέ με
Τι σου ζητάω τώρα ε?
Από τη στιγμή που εγώ δεν καταλαβαίνω τι κάνω
πώς ζητώ κατανόηση από σένα?
Μ’ αρέσει να σου μιλάω
Έστω κι έτσι
Σε περιμένω
Εσένα…
Όπως κι εσύ περιμένεις
Όχι εμένα όμως
Είδες?
Ταιριάζουμε…
Και πάλι μόνο εγώ το πιστεύω
Τουλάχιστον πιστεύω σε κάτι
Απαγορευμένο
Αδύνατο
Ώρα να γυρίσω
Που όμως?
Θα μείνω λίγο ακόμη
Τι λες κι εσύ..? Θα μου κρατήσεις συντροφιά όσο λίγο θα καθίσω..?
Το φεγγάρι μου θέλει να σε γνωρίσει
Μην του χαλάς χατίρι
Όχι σε εκείνο τουλάχιστον
Ίσως όταν δει το βλέμμα σου όταν με κοιτάς να μην σε αναζητήσει ποτέ ξανά
Θα καταλάβει
Εκείνο με ξέρει
Αν του επιτρέψεις θα σε μάθει και σένα
Τι λες λοιπόν..?
Να δοκιμάσουμε..? Ξανά..?

Κάπου εκεί μακριά...αλλά τόσο κοντά...

2009-02-01T18:30:00.000+02:00

Πλέον θυμάμαι την μυρωδιά του κορμιού σου

δίχως να ακουμπήσω το πρόσωπό μου σ’ αυτό

Θυμάμαι την υφή του δέρματος σου

χωρίς να σε αγγίζω

Θυμάμαι το σώμα μου πάνω στο δικό σου

χωρίς να σε αγκαλιάσω

Δεν έχω τίποτα δικό σου

Μόνο ένα ρούχο

Τα υπόλοιπα είναι λέξεις και κρυφές ματιές

Σε μάγεψα γι αυτό ήρθες κοντά μου

Μα κατάλαβες ότι δεν είμαι μάγισσα

«Είσαι άνθρωπος» μου είπες εκείνη τη νύχτα

Ναι, είμαι ένας άνθρωπος

που λατρεύει το φεγγάρι και που θέλει να πετάξει

Κάποια βράδια, μέσα από σένα,

όταν ήσουν ακριβώς στο κέντρο της ψυχής μου, άγγιζα το φεγγάρι

«Πόσες φορές ευχήθηκες να το πιάσεις? »

Ήμουν εκεί πάνω μόνη μου

και σε έβλεπα που προσπαθούσες από κάτω

να με κρατήσεις εκεί ψηλά

Δεν πέταξες μαζί μου

Θέλω να πετάξω

Ίσως δεν το έκανες επειδή δεν μπήκες στο όνειρό μου

Θέλω να αγγίξω τη νύχτα

και να σου στείλω ένα αστέρι για να έρθεις να με βρεις

Θες να έρθεις?

Σε χρειάζομαι μαζί μου τούτες τις ώρες που θα πετώ

Μα τα πόδια μου είναι ακόμη γαντζωμένα στη γη

Σαν να έχουν μπλεχτεί αλυσίδες γύρω από τα πόδια μου

που με εμποδίζουν να ανέβω ψηλά

Έχεις την ικανότητα να τις ξεμπλέξεις

Είσαι μάγος

Όχι, όχι μάγος

Πρίγκηπας

-Αν ήμουν πρίγκηπάς δεν θα σε πόναγα ποτέ…

-Είσαι διαφορετικός πρίγκηπας. Είσαι ο πρίγκηπάς μου…

Δέχεσαι αγάπη?

Δέχεσαι?

΄Η μόλις χάθηκε η μαγεία χάθηκες κι εσύ?

Εγώ δεν χάνομαι, το ξέρεις

Σκέψου πως δεν με ξέρεις

Πως μόλις τώρα με γνώρισες

«Δεν αγάπησες εμένα. Τα λόγια μου αγάπησες»

Σε είδα

Θυμάσαι?

Σε βλέπω στα όνειρά μου

Τα ζεις?

Μακάρι να θυμόσουν

Να θυμόσουν κάτι από εμένα

Συνέχεια σκέφτομαι αν περνώ καθόλου από το μυαλό σου,

ακόμη κι αν είναι μόνο το όνομα μου

Θυμάσαι πως με λένε?

Ένιωσες κάτι από τα λόγια που μου έλεγες?

Τα δικά μου λόγια τα νιώθεις?

Με νιώθεις να σε κοιτώ κάθε βράδυ

και με τα μάτια μου να σε παρακαλώ να μην φύγεις?

Κι όμως έφυγες ξανά

«Δεν είμαι ευτυχισμένος μαζί σου»

Πως μπορείς?

Που πας?

Πότε θα γυρίσεις?

Που είσαι επιτέλους?

Ξέρεις ότι τα βράδια σταματώ τον χρόνο και περιμένω?

Δεν ξέρω αν θα έρθεις

Ξέρεις ότι θέλω να έρθεις

Είναι τόσο εγωιστικό

Μα εσύ μου είπες να κάνω όνειρα

-Ποια είναι τα όνειρά σου? δεν μου είπες

-Δεν έχω. Δεν ονειρεύομαι πια…

Μην φεύγεις από τα όνειρά μου

Μην φεύγεις από τη ζωή μου

Άκουσε με

Είναι λίγες λέξεις σε γραμμές

Αλλά στο είπα ξανά

Γράφω

Μόνο αυτό έχω να σου δώσω

Γράμματα

Άραγε έφτασαν ποτέ?

Άραγε τα διάβασες?

Θα τα διαβάσεις κάποτε?

Μου λείπεις τόσο πολύ

Μου λείπει ακόμη και ο πιο μικρός ήχος της φωνής σου

Μου λείπει ακόμη και η πιο μικρή ματιά σου

«Τι σκέφτεσαι τώρα?»

«Τι κάνεις τώρα?»

Τα ρωτούσες συνέχεια

Κι εγώ δεν απαντούσα

Σιωπούσα

Μα ζω στην σιωπή

Τώρα την μισώ την καταραμένη

Ίσως εκείνη σε έδιωξε

Δεν ξέρω τι σε έδιωξε

Είπες πως τελείωσε το έργο σου εδώ

και ότι δεν έχεις άλλα να μου δώσεις

Γιατί δεν αφήνεις να ξεκινήσω το δικό μου έργο?

Έχω πολλά να σου δώσω ακόμη

Πιστεύεις σε μένα…έτσι δεν είναι?

Έχω να σου δώσω

Αλλά αρνείσαι ακόμη και να με ακούσεις

«Μ’ αρέσει το γέλιο σου…η φωνή σου»

Ίσως επειδή νόμιζες ότι ήταν κάποιας άλλης

Ίσως επειδή στις λέξεις μου ένιωθες ευτυχισμένος

Όμως όταν είδες ότι έχω ελαττώματα έκανες πίσω

Τώρα γιατί κατηγορώ?

Γιατί είμαι ένας άνθρωπος και όχι μια ιδέα

«Θα ήταν καλύτερα να ζούσαμε χωρίς συναισθήματα»

Θα νιώθαμε κενοί

Θα νιώθαμε? Τι?

Δεν ταιριάζει αυτή η λέξη στο άδειος

Δεν θα νιώθαμε τίποτα

Εκείνη τη μέρα είχα τα μάτια μου ανοιχτά

Έτσουζαν και δάκρυζαν

Μετά τα ένιωθα να στεγνώνουν

και μόνο τα δάκρυα μου τα μούσκευαν ξανά

δεν τα έκλεινα γιατί μόλις θα το έκανα θα ερχόταν εικόνες μπροστά μου

Εικόνες που πονούσαν από μόνες τους, χωρίς να τις δώσω ζωή

που δάκρυζαν και χρωματιζόταν κατευθείαν με γκρι

Κάποτε ήμουν το λευκό σου

Κι εγώ βαμμένη την ψυχή μου μαύρη τότε

Τώρα σχηματίζουμε γκρι

Οι περισσότεροι λένε ότι δεν αξίζει να περιμένω

Τι ξέρουν αυτοί?

Δεν έχουν περάσει μια φορά από την ψυχή μου

για να δούνε πως σε αγαπάω στα αλήθεια

πόσες φορές σου είπα ότι σε αγαπάω?

Λίγες…

Μακάρι να στο έλεγα περισσότερες για να το αποτύπωνες

Έχεις περάσει από την ψυχή μου, από την καρδιά μου

Το έχεις κάνει

Μην το αρνείσαι

-Κατάλαβέ με

-Εσύ δεν με καταλαβαίνεις

Κατηγορίες

Θα μπορούσαμε να ζούμε κάπου ελεύθεροι

Μόνοι μας

Στο φεγγάρι

Να πετάμε

Να ζούμε αναπνέοντας

Να ζούμε ο ένας για τον άλλον

Όνειρα?

Ε?

Ένα ακόμη όνειρο?

Ίσως δεν έπρεπε να ξεκινήσω ποτέ να ονειρεύομαι και πάλι

Γυρνώ πίσω στον δικό μου κόσμο

Μοναξιά

Σιωπή

Σκοτάδι

Κενό

Από εκεί δεν με πήρες?

Θυμάσαι?

Ναι το έκανες

Εκεί με άφησες ξανά

Θα έρθεις να με πάρεις πάλι?

Θα έρθεις?

Ή θα με αφήσεις εδώ για πάντα?

«Μου αρέσει η φράση “για πάντα” »

Συνεχίζω να παραμιλώ...μην ρωτήσεις για τι...ξέρεις...

2009-01-19T12:02:00.000+02:00

Βρήκα το παντελόνι σου μέσα στη βαλίτσα μου
Το παντελόνι που μου έδωσες να φορέσω
Δεν το έβγαλα στιγμή από πάνω μου
Θυμάσαι?
Το έχω στην αγκαλιά μου
Είναι μουσκεμένο από τα δάκρυά μου
Έχει τη μυρωδιά σου
Πόσο θα ήθελα να σε είχα τώρα αγκαλιά
και το πρόσωπό μου να κρυβόταν στο στήθος σου
"Ακούω την καρδιά σου"
Δεν θα ξεχάσω αυτό τον ήχο
Με είχες αγκαλιά
Με χάιδευες
Ήμασταν μαζί
Σηκώνω το βλέμμα και σε κοιτώ στα μάτια
Σκύβεις και με κοιτάς κι εσύ κι αμέσως χαμογελάς
Τι υπέροχες αναμνήσεις
Τις θυμάσαι?
Τώρα είμαι στη μέση ενός σκοτεινού δωματίου
Μόνη μου
Εγώ το βλέπω σκοτεινό ή είναι στην πραγματικότητα?
Δεν μπορώ να αντικρίσω το φως
Με τυφλώνει
Μου θυμίζει το χαμόγελό σου
Κρύβομαι
Θέλω να σε σκέφτομαι
Να σε νιώθω κοντά μου
Ξαπλώνω
Νομίζω πως είσαι εκεί και με προσέχεις
Ξυπνώ έντρομη αλλά δεν είσαι πουθενά
Πουθενά κοντά μου
Μόλις μπήκα στο λεωφορείο
Ένιωσα ότι κάτι αφήνω πίσω
Άφηνα την καρδιά μου
Άφηνα την αγάπη μου
Άφηνα εσένα
Σε είδα που ήσουν εκεί
Σου χαμογέλασα και γύρισα το βλέμμα αλλού
Δεν ήθελα να με δεις να δακρύζω
Με χαιρέτισες και έφυγες
Έφυγα και γω
Ήθελα πολύ να κατέβω εκείνη τη στιγμή
Ήθελα να έρθεις μαζί μου
Να φύγουμε
Χωρίς προορισμό
Να πάμε κάπου που να είμαστε μαζί
Μόνο εμείς οι δυο
Να μου διαβάζεις τους στίχους σου
και να σου τραγουδώ τη μουσική μου
Αποτελείς τους στίχους της μουσικής μου
Σε ακούω παντού
Σε ακούω στη σιωπή μου
Σε βλέπω στη μοναξιά μου
Σε αγγίζω στο κενό μου
Σε πιάνω καθώς φεύγεις
Μην προσπαθείς να φύγεις
Μείνε εδώ
Πάλεψε
Για εμάς
Για την ζωή που μου υποσχέθηκες
Μαζί θα τα καταφέρουμε όλα
Είμαι έτοιμη να κάνω τα πάντα για σένα
Είμαι έτοιμη
Δεν αντέχω να νιώθω ότι με ξεχνάς
Δεν αντέχω να σε έχω μακριά μου
Είσαι δικός μου
Ανήκεις σε μένα
Γι αυτό θα σε φυλώ και θα σε προσέχω πάντα
Δεν θα φύγω λεπτό από δίπλα σου
Θα έδινα τα πάντα για να ήμουν μαζί σου
Έστω κι αν αυτό το πάντα κρατούσε για λίγα δευτερόλεπτα
Θα ερχόμουν ακόμη κι αν ήξερα ότι δεν θα αντέξεις για πολύ
Μόνο να σε έβλεπα
Μόνο να σου έλεγα ότι σε αγαπάω
Θα προλάβαινα?
Ναι, θα το έκανα
Θα με άκουγες
Κι ας μην μου το ανταπέδιδες
Τουλάχιστον θα ήξερες ότι σ' αγαπάω
τουλάχιστον ξέρεις ότι σ' αγαπάω
Άφησε με να το κάνω
Άφησε με να ζω μαζί σου
Δέξου με
Δέξου ότι έχω να σου δώσω
Πιάσε μου το χέρι και σφίξε το για να σε νιώσω
Είσαι εδώ?
Είσαι ακόμη εδώ?
Περιμένω
Μην μου πεις να σταματήσω να το κάνω
Θα σε περιμένω
Θα σε αγαπώ
Πως μπορώ να αφήσω τη ζωή μου να φύγει έτσι?
Πως μπορώ να σε αφήσω?
Είμαι εδώ
Είμαι μαζί σου
Σ' αγαπώ
Να το θυμάσαι
Για πάντα
Εσύ είσαι εδώ?
Αν δεν είσαι τότε έλα
Περιμένω
Ακούς?
Περιμένω
Ακούς?
Σε αγαπάω

Δεν ανήκει πια σε μένα...μόνο για σένα είναι...δέξου την...δέξου με...

2008-12-22T11:49:00.000+02:00

Η μέρα που θα συναντηθούμε
Καθημερινή πρόβα
Όλα θέλω να είναι τέλεια
Μα πως θα είναι όλα τέλεια από τη στιγμή που
ο σχεδιαστής του δεν είναι τέλειος?
Κι όμως όλα θα είναι τέλεια γιατί δεν εξαρτάται μόνο από εμένα
Εξαρτάται από δυο που αποτελούν ένα
Έχω κλειστά τα μάτια
“Σε βλέπω τώρα”
Ανοίγω τα μάτια κατευθείαν
Ψάχνω με το βλέμμα μου
Είχα πιστέψει εκείνα τα δευτερόλεπτα ότι
ήσουν εδώ μαζί μου
Σε αναζητώ στο βάθος της ψυχής μου
Στο μέρος που συχνάζεις όλη τη μέρα
Σου μιλώ
Σταματώ για λίγο
Σταματώ γιατί θέλω να πάρω μια ανάσα ευτυχίας
Να κοιτάξω ψηλά και να πω
«Ναι το νιώθω»
Όταν ένιωθα ευτυχία πιο παλιά έτρεχα να ξεφύγω
Φοβόμουν ότι μετά από μια στιγμή ευτυχίας
θα έρθουν πολλές στιγμές δυστυχίας
Τώρα πια νιώθω ότι η δυστυχία δεν μπορεί να με πλησιάσει
Έχω εσένα
Φοβάμαι όμως ότι θα σε χάσω
Δεν θέλω να μάθω πως είναι η ζωή χωρίς εσένα
Δεν θα το αντέξω
Ξέρεις ότι το κλάμα με ανακουφίζει,
ότι το έχω ανάγκη
Μ’ αρέσει που κλαίω επειδή μου λείπεις
Επειδή θέλω να ανοίξω τα μάτια ένα βράδυ
που θα με κυριεύει η μοναξιά και να δω τα δικά σου
να με κοιτάνε και να μου λένε
«Εδώ είμαι τώρα. Όλα καλά θα πάνε»
Φοβάμαι τα βράδια μακριά σου
Μισώ που κοιμόμαστε χώρια
Αγαπώ τα πάντα πάνω σου
Αγαπώ εσένα
“Δεν ξέρω να αγαπώ αλλά κάνε με να σ’ αγαπήσω
και δεν με νοιάζει αν μ’ αγαπάς”
Ήθελα να σ’ αγαπήσω
Η κάθε μέρα που περνάει πλησιάζει περισσότερο στη στιγμή
Οι μέρες είναι τόσο μεγάλες και άδειες μακριά σου
Είναι όμορφες όμως
Γιατί ακόμη και μέσα σ’ αυτές υπάρχεις εσύ
Αν φύγεις από εμένα θα φύγω κι εγώ
Όχι από σένα
Δεν μπορώ, δεν θέλω
Από εμένα θα φύγω
Σ’ έχω ανάγκη για να ζω
Για να συνεχίσω να προσπαθώ
Αλήθεια, προσπαθώ για σένα?
Κάποιες φορές στέκομαι για λίγο πίσω
και σκέφτομαι αν κάνω λάθη
Δεν θέλω να κάνω λάθη
Θέλω όμως τα λάθη που κάνω να τα βλέπεις
Ναι, νοιάζεσαι
Να μ’ αγαπάς
“Σου είπα σήμερα ότι σε αγαπάω?”
“Σε αγαπάω αγάπη μου”
Κάποτε μου φώναξες πολύ
Είχες δίκιο
Χάρηκα που μου συμπεριφέρθηκες έτσι
Μου άξιζε άλλωστε
Συγνώμη
Έλα εδώ τώρα και όλα θα είναι μια χαρά
Απλά τέλεια
Κάτι γίνεται τέλειο όταν κάποιος του δίνει αυτή την έννοια
Και εσύ την δίνεις στη ζωή μου
Τι άλλο να ζητήσω
Αυτά που θέλω είναι λίγα
Μπορώ να τα έχω?
Μπορώ να σε έχω?
Κοιτώ και πάλι γύρω
Εδώ είσαι γαμώτο
Γιατί δεν σε βλέπω?
Γιατί όταν ανοίγω τα μάτια φεύγεις?
Γύρνα πίσω
Ναυάγησες στην ψυχή μου
Δεν φεύγεις
Δεν επιτρέπετε
Κι αν κάποτε αποφασίσεις να το κάνεις σημαίνει
Ότι βρήκες καλύτερο νησί από το δικό μου
Οπότε σου αξίζει εκείνο
Γιατί σου αξίζει να είσαι ευτυχισμένος
Όταν σταματήσω να σε κάνω ευτυχισμένο
Θέλω να με κοιτάξεις, να μου χαμογελάσεις,
να πάρεις μια βαθιά αναπνοή
και να ρουφήξεις ότι απέμεινε από την ευτυχία
που μου άφησες και να φύγεις
Την ευτυχία μπορείς να μου την πάρεις,
τις αναμνήσεις όμως όχι
Γιατί μέσα από εκείνες θα ξαναβρίσκω ευτυχία
Εφιάλτης?
Κακό όνειρο?
Πόσο απλό και προσιτό είναι το όνειρο πια?
Γιατί πριν από εσένα το έβλεπα σαν κάτι το ακατόρθωτο?
Πως μπόρεσες να καταφέρεις να με κάνεις να ονειρεύομαι?
Πόσο τυχερή νιώθω που σε έχω
Είναι σαν ένα δώρο που δεν περίμενα να μου κάνει ποτέ κανείς
Είσαι ότι πιο σημαντικό έχω γνωρίσει
Δεν ξέρω να αγαπώ
Μα μου δείχνεις το πώς
Μαζί σου αγάπησα κι αυτό δεν αλλάζει
Δεν θέλω να το αλλάξω και δεν θέλω να το κάνεις ούτε κι εσύ
Τις στιγμές που δεν είμαι μαζί σου σταματώ να υπάρχω
Είσαι εκείνος που αναπνέει και μου δίνει χτύπο στην καρδιά
Μερικές φορές εύχομαι να σταματήσει η καρδιά μου να χτυπά
για να σε κρατήσω εκεί
Και είμαι σίγουρη ότι μόνο εσύ μπορείς να την κάνεις να αρχίσει και πάλι να χτυπά
Είσαι ο μοναδικός που ξέρει να την χειρίζεται τόσο καλά
Την θέλεις την καρδιά μου?
Ζήτησε την,
στην δίνω,
σου ανήκει
Η ψυχή μου δεν χρειάζεται τίποτα και κανέναν για να γεμίσει
Την γεμίζεις εσύ

ΥΓ: Θα ζω μαζί σου. Ίσως σε άφησα να με αφήσεις. Μια φορά σε έχασα. Ποτέ ξανά. Τότε γύρισες. Τώρα γυρίζω εγώ. Και που αλλού να πάω? Πάντα σε σένα θα γυρίζω. Πάντα μαζί σου θα είμαι. Ίσως σε τρομάζει η σιωπή μου. Ίσως θέλεις να είσαι στο παρελθόν σου. Μα προσπαθώ ακόμη να σε φέρω εδώ. Πάντα θα προσπαθώ. Πάντα θα σε αγαπώ. Όποια κι αν έχεις στο μυαλό σου. Είμαι εδώ. Ήμουν εκεί. Μόνο για σένα. Το ξέρεις. Επιλογές μου είναι. Δεν μετανιώνω που σε αγάπησα και που σε αγαπώ. Δεν μετανιώνω για τις πράξεις και τα λόγια που σου είπα. Σε αγαπώ όσο τίποτα άλλο. Κατάλαβέ το. Σε παρακαλώ. Σε αγαπάω. Σε αγαπάω. Πάντα. Για πάντα.

Σε αγαπώ...

2008-11-26T22:08:00.000+02:00

Ερωτήσεις άσκοπες
Απαντήσεις δίχως νόημα
Απλά ζω
Ποιός νοιάζεται να ρωτήσει μ' αγαπάς
Αφού ξέρει ήδη ότι το κάνω?
Για επιβεβαίωση
Για επανάληψη
Γιατί τα αυτιά θέλουν να ακούν
και η καρδιά θέλει να χτυπά
Πάντα όμως νιώθει
Αλλά μερικές φορές σταματά να χτυπά
Τότε είναι που πρέπει να πιστέψεις ότι χτυπά πιο πολύ από τις άλλες φορές
Γι αυτό δεν την ακούς
Έτσι χτυπά η καρδιά μου συνέχεια για σένα
Υπόσχεση απλή?
Όχι...
Όρκος?
Πιάσε μου το χέρι. Μπορείς?
Σφίξε με πάνω σου. Θα με κρατήσεις εκεί?
Μίλα στην καρδιά μου. Χωρις να μιλάς.
Κοίτα με στα μάτια. Με βλέπεις? Πώς?
Γνώρισε κάθε γωνιά του εαυτού μου. Τολμάς?
Η αγάπη είναι αισθητή μόνο όταν εκείνος που έχεις απέναντί σου
σε κάνει να την βλέπεις έτσι
''Θέλω να σε ζήσω''
Θα είμαι εκεί κι όταν θα είμαι, θα είμαι μόνο για σένα
Τίποτα και κανείς δε πέρνει από κάποιον την ευτυχία
Βουτάς στην ευτυχία
Μην την αφήσεις να σε πνίξει
Κάνε την να αναπνεύσει πάνω σου
Για να χάσεις κάτι σημαντικό
σημαίνει πως έκανες τα πάντα για να το κερδίσεις
Αυτό δεν σου προκαλεί λύπη?
Μα είσαι ακόμη ευτυχισμένος
γιατί ξέρεις ότι είμαι εδώ
Περιμένω...
Όχι για να σου ανταποδώσω
αλλά για να σου δώσω
Δέχεσαι?
Όχι σαν συμφωνία
Άλλωστε είναι ωραίο να διαφωνούμε
Βάζω ένα όριο?
Βάζεις μια αρχή
Κάποτε σε έχασα
Μα ξαναήρθες παρ' όλο που ξέρεις ότι δεν είμαι τέλεια
αλλά εγωίστρια
Ήρθες...
Δεν σε ευχαριστώ γι αυτό
αλλά παρακαλώ να έχω τα μάτια μου ανοιχτά
για να μην σε χάσω στιγμή ξανά
''Μην με πληγώσεις ποτέ''
Δεν στο ζητώ σαν χάρη
Στο ζητώ όμως
Ίσως δεν άξιζα την επιστροφή σου
Όμως πίστευα και ευχόμουν να γυρίσεις
Εγώ χάνω, εσύ κερδίζεις
Μετανοιώνω
Ποιός χάνει? Εγώ? Αποκλείεται
Μου έδωσες ζωή
Το πίσω μου το μετέτρεψες σε μπροστά και ζεις εκεί
Μόνο εσύ ζεις εκεί
Το παρελθόν μου το αποτελούσαν άλλοι
και δεν θέλω να το επαναλάβουν
Εσύ μου έδειξες όλα όσα φοβόμουν να ζήσω και να δω
Δεν μου έμαθες το πως. Δεν μπορείς να μου μάθεις.
Μου το έδειξες όμως. Μπορείς να μου δείξεις.
Μου έδειξες πως να σταματήσω να ζω στο τίποτα
και να ψάξω για το κάτι
Κι αυτό το κάτι είσαι εσύ
Ζω για σένα
Ζω για την στιγμή που θα σε δω
που θα σε αγκαλιάσω,
που θα σου χαρίσω ένα χαμόγελο
και θα σου δώσω το πιο γλυκό φιλί
που θα γαντζωθώ πάνω σου
και θα αρνούμαι να φύγω μακριά
Ζω για να ξυπνώ κάθε πρωί και να σου λέω καλημέρα
Για την στιγμή που θα ακουμπήσω το στήθος σου
και θα νιώσω τον χτύπο της καρδιάς σου
Ζω για τα λεπτά που θα νιώσω ότι αναπνέω πάνω σου και μέσα σου
Ζω για την ώρα που το δυο θα γίνει ένα
και το εγώ και εσύ θα γίνει εμείς
Είμαι το λευκό σου
και εσύ είσαι ο μόνος λόγος που με κάνει να είμαι το λευκό σου
''Θες να γίνεις ο πρίγκηπάς μου?''
''Η ζωή σου είναι ένα παραμύθι''
Πώς λοιπόν μπορώ να αρνηθώ ότι είσαι ο πρίγκηπάς μου
από τη στιγμή που με κάνεις να ζω σε ένα παραμύθι
και να αρχίζω να πιστεύω και πάλι στα όνειρα?
''Μ' αρέσει η φράση <για πάντα>''
''Και πιστεύεις πως ταιριάζει σε μένα?''
Μαζί.
Για πάντα.

Γιατί δεν αποφάσισα ακόμη...?

2008-11-03T11:25:00.000+02:00

Βλέπω το γράμμα πάνω στο γραφείο

Να το στείλω τελικά

ή να το σκίσω και να σκαρφιστ πως δεν το έγραψα ποτέ?

Όχι, όχι θα το στείλω…

Βγαίνω από το δωμάτιο

Προσπερνώ την ακαταστασία που υπάρχει στο σπίτι

Προσποιούμαι ότι όλα είναι τακτοποιημένα

Θα συμμαζέψω αργότερα

Αποφασίζω χωρίς να σκεφτώ την απόφαση

Καταλήγω στο μπαλκόνι

Υψώνω το κεφάλι και αντικρίζω τα άστρα

Φαίνονται θολά…

Υπάρχει ομίχλη…

Είναι ίδια με την ομίχλη που υπάρχει στο μυαλό μου

‘’Σ’ αγαπώ’’, ‘’Μου λείπεις’’,

‘’Σε θέλω’’, ‘’Σε χρειάζομαι’’,

‘’Συγνώμη’’

Αγάπη, έρωτας, πάθος, μίσος, λύπη

Τριγυρίζουν στο μυαλό μου

Μια αναπνοή χρειάζομαι

Ένα αστέρι να πέσει και να γεμίσει φως την καρδιά μου

Να την φωτίσει για να διαλέξει σε ποιον ανήκει η κάθε φράση

Κι αν ανήκει σε κάποιον, να βρει τη δύναμη να σχηματίσει μια πρόταση

Μα πρώτα χρειάζεται μια αναπνοή

Να ανακουφιστεί το μυαλό

Ονόματα, αναμνήσεις, πρόσωπα, όμορφες στιγμές αλλά και άσχημες

Όνειρα που περνούν και φεύγουν

Λόγια που ποτέ δεν ειπώθηκαν

Πράξεις που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν

Παρελθόν, παρόν, μέλλον

Φως στο σκοτάδι

Μοναξιά με παρέα

Σιωπή στη φασαρία

Τι να διαλέξω?

Σε ποιον να μιλήσω?

Από ποιον να ζητήσω βοήθεια?

Γιατί νιώθω ότι πνίγομαι?

Χτυπάω το κεφάλι μου στο αδιέξοδο

Γιατί δεν πονάω?

Περιστρέφομαι γύρω από τον εαυτό μου, γύρω από ανθρώπους

Γιατί δεν κινούμαι?

Γιατί με προσπερνάνε δίχως να μου χαρίσουν ένα βλέμμα?

Μένω στην ίδια θέση

Να γελάσω…να σπάσει η σιωπή?

Εξακολουθώ να σιωπώ

Νομίζω ότι θα τρελαθώ

Τα μάτια μου δακρύζουν

Μα παραμένουν ανοιχτά

Λίγο ακόμη…

Αντέχω…

Λίγο ακόμη…

Αδιαφορία, κενό, χρόνος

Ο χρόνος κυλάει…

Θέλω να τον ρίξω κάτω

Να τον σπάσω

Με πονάει που φεύγει χωρίς να πει ένα αντίο

Ένας καθρέφτης…

Ράγισε…

Γιατί?

Τόλμησα?

Κοιτώ το χέρι μου

Δεν υπάρχουν κηλίδες αίματος

Δεν ήμουν εγώ

Ο άλλος…

Κατηγορώ…

Χαρτιά σκισμένα

Κρατώ εκείνο το τριαντάφυλλο

Κι ας είναι μαραμένο

Μαδάω ένα ένα τα πέταλα του

Πονάει?

Γράμματα που έγιναν στάχτη

Να το κάψω κι εκείνο?

Όχι, όχι θα το κρατήσω

Τσούζουν τα μάτια

Ανοιχτά τα θέλω όμως

Ανοιχτά…

Όπως τα άφησα όλα

Αλήθεια, τα άφησα?

Κι αν το έκανα, που τα άφησα?

Τα χέρια μου τρέμουν…

Φοβάμαι?

Τι?

Μόνη μου είμαι…

Ο κόσμος έφυγε…

Η μέρα διαδέχτηκε τη νύχτα

Πάντα νύχτα δεν κυκλοφορούσα έξω?

Τώρα τι το άλλαξε?

Εγώ στέκομαι ακόμη εκεί?

Ο χρόνος και πάλι…

Φύγε…

Κι όλα αυτά γιατί?

Όλα αυτά μέσα σε μια ανάσα…?

Κι όλα αυτά για να αποφύγω να πάρω άλλη αναπνοή…?

Ζήσε για λίγο με τα μάτια μου...

2008-10-24T14:17:00.000+03:00

Δες την ψυχή μου γαμώτο
Εδώ την έχω...έξω...
Φαίνεται τόσο καθαρά
Άγγιξέ την...
Δεν θα πονέσεις...
αλλά θα νιώσεις στιγμιαία όλο τον πόνο μου
Φοβάσαι...
Άγγιξέ την...
Σταμάτα να τρέμεις...
Δεν σου ανήκει...
Νιώσε πια...νιώσε με...
Γίνε εγώ για λίγο...
Μετά είμαι σίγουρη πως θα μπορείς να με καταλάβεις
Θα μπορείς να με αντέξεις
Δεν είμαι κάτι πολύπλοκο
Είμαι εγώ και η ψυχή μου
Αυτήν αγάπησες
κι ας μην ήξερες τι λύπη κουβαλάει
Τώρα μπορείς να καταλάβεις ότι δεν είμαι κάτι μοναδικό
Απλά σου δείχνω το μέσα μου
Ίσως δεν το κάνουν πολλοί
γι αυτό με θεωρείς ξεχωριστή
Μην φοβάσαι...
Κοίταξε βαθιά εκεί μέσα...ψάξε...
μόνο έτσι θα μπορέσεις να μάθεις τα πάντα για μένα
Πάρε οτι μπορείς απο εκεί πέρα
Δεν καταλαβαίνεις οτι σου τα προσφέρω?
Δεν ειμαι όνειρο...
Δεν θα ξυπνήσεις απότομα
Δεν θα χαθώ...
Πάντα εδώ δεν ήμουν για σένα?
Θυμάσαι να έλειψα ποτέ?
Εγώ ήμουν εκείνη...
Εκείνη που σου επέτρεψε να βουτήξεις τη ζωή σου μέσα στη δική της
Ζούμε χώρια μα κοίτα με...
Εγώ είμαι μέσα σου...
Κι γω εδώ σε έχω...
Μπορώ να σε δω καθαρά...μπορώ...
μπορείς να με δεις κι εσύ...μπορείς...
Έλα τώρα που μου λείπεις τόσο...
Κλείσε τα μάτια...σε είδα...
Άνοιξέ τα...με βλέπεις...?
Κάνε το τώρα...
Μην διστάζεις...
Πάρε με απο εδώ...σε χρειάζομαι...έλα...εσύ και γώ...
Σου δίνω την ψυχή μου...
Δώσε μου ένα μέρος της δικής σου όπως έκανες τότε...
Άφησέ με να σ' αγγίξω ξανά...μην απομακρύνεσαι...
Φοβάσαι ότι θα δω τον πόνο σου...μην ανησυχείς...ξέρω πως είναι...
Προσπάθησε να με μάθεις...
Πάντα έλεγες πως δεν ξέρεις τίποτα για μένα...ότι κρύβομαι...
Τώρα σου δείχνω όλα όσα είμαι...

Λοιπόν?
Μπορείς να ζήσεις μαζί μου γι αυτό ακριβώς που είμαι?
Θυμάσαι έστω και λίγο τι είμαι...?

Εγώ και σύ: ένα ή κανένα?

2008-10-01T20:13:00.000+03:00

Έμπηγε το μαχαίρι στην καρδιά μου όλο και πιο βαθειά
Για να δει πως στα αλήθεια αιμοραγεί
Δεν με πίστευε όταν του έλεγα ότι πονάω ήδη
Ήθελε να το δει με τα μάτια του
Έδειχνε να τον ευχαριστεί που με έβλεπε εκεί κάτω να ουρλιάζω
Μα χωρίς ίχνος κατανόησης και λύπης συνέχισε το έργο του

-Τα κατάφερες? Είσαι ευχαριστημένος τώρα?
- Συγνώμη...δεν το ήθελα πραγματικά...δεν θα είχα ποτέ σκοπό να σε κάνω να πονέσεις
-Πόση ειρωνεία μπορείς να κουβαλάς πάνω σου?
- Τόση όση χρειάζεται για να με μισήσεις
-Σε μισώ ήδη
- Δεν το δείχνεις
-Δεν το καταλαβαίνεις αναίσθητε...αν το καταλάβαινες δεν θα συνέχιζες
- Δεν φοβήθηκες καθόλου?
-Θα μπορούσες να με σκοτώσεις όμως δεν το έκανες
- Μ' αρέσει να σ' ακούω να με παρακαλάς
-Πώς μπόρεσα και σ' αγάπησα?
- Εγώ νομίζεις δεν σ' αγαπάω? Από αγάπη το έκανα
-Με πλήγωσες
- Σε πλήγωσα για να με ξαναγαπήσεις πάλι από την αρχή κι αυτή τη φορά πιο πολύ
-Πως είσαι σίγουρος ότι θα σε αγαπήσω ξανά?
- Δεν έχεις άλλη επιλογή...η ζωή μου είναι η ζωή σου...εσύ το διάλεξες
-Είσαι σκληρός
- Λέω την αλήθεια σου την οποία φοβάσαι να παραδεχτείς
-Και την δική σου αλήθεια που την έχεις κρυμμένη?
- Δεν την κρύβω...είναι ακριβώς μπροστά μου
-Δεν είμαι η αλήθεια σου και το ξέρεις
- Γι αυτό σε έκανα να πονέσεις τόσο απόψε...αν δεν ήμουν η αλήθεια σου δεν θα άντεχες στον πόνο κι όμως δεν αντιστάθηκες γιατί ξέρεις ότι σε θέλω περισσότερο ζωντανή παρά νεκρή και αν δεν ήσουν η αλήθεια μου θα ήσουν νεκρή τώρα
-Δώσε τώρα αγάπη για να γιατρέψεις την καρδιά που ο ίδιος μάτωσες
- Δώσε μου την καρδιά σου πρώτα...

Ησυχία...?

2008-09-03T22:33:00.000+03:00

Θέλω να ακούγετε μονάχα η αναπνοή μου και τίποτα άλλο
Μόνο να νιώθω θέλω
Την μοναξιά...
Θέλω να μείνω για λίγο έτσι
Να ηρεμήσει το μυαλό μου
Κι εσύ που ήρθες ακάλεστος εδώ μη μου μιλάς
Αν θες κοίταμε και προσπάθησε να με νιώσεις
Δεν ζητώ κατανόηση...συμπαράσταση επιθώ
Αλλά όχι λόγια...
Φαντάζουν τόσο ψεύτικα μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής
Ειλικρινά δεν θέλω να σ' ακούσω απόψε
Και ξέρεις πόσο μ' άρεζε να ακούω την φωνή σου
να σ' ακούω να μου μιλάς
Μα τώρα θέλω σιωπή κι από σένα
Θέλω μόνο να σε νιώσω κοντά μου
Και ξέρω ότι θα μου κάνεις κι αυτή τη χάρη
Κι ας μην καταλαβαίνεις τον λόγο
Απλά δέξου με...
Μόνο για σήμερα
Αύριο και πάλι θα πιστεύω πως δεν ξέρω τίποτα για σένα
παρά μόνο το όνομα σου
Όμως υπάρχουν τόσοι πολλοί με το ίδιο όνομα
Εσύ είχες κάτι ξεχωριστό
γι' αυτό σ' αναζήτησα απόψε στο πέλαγος της μοναξιάς μου
ακόμη κι αν δεν σου είπα να έρθεις
Μόνος σου κατάλαβες ότι σε εχω ανάγκη
Μόνος σου κατάλαβες οτι σήμερα δεν μπορω να μείνω μόνη
αλλά ότι χρειάζομαι συντροφιά
Όμως ίσως να μην είχα άλλη επιλογή
Κι εσύ το ίδιο
Ίσως να με λυπήθηκες
αλλά δεν θα μου έκανες τέτοιο κακό γιατί ξέρεις πόσο το μισώ
Κι εσύ δεν με μίσησες ακόμη
όσες φορές κι αν το άκουσες απ' τα δικά μου χείλη
Δεν θέλω να μάθω γιατί είσαι εδώ απόψε
Όπως κι εγώ δεν σου εξηγήσα
δεν απαιτώ να ακούσω τους λόγους σου
Φοβάμαι να μάθω την αλήθεια
Φοβάμαι να ακούσω πολλά
και μέσα σ' αυτά περιλαμβάνετε και η φωνή σου
Οι πρώτες σου λέξεις ότι λυπάσαι που καταλήξαμε έτσι
Φοβάμαι να δω τα δάκρια που θα κυλίσουν απ' τα μάτια σου
φτάνοντας ως τα βάθη της καρδιάς μου γεμίζοντας την και πάλι
με παλιά αισθήματα και ξυπνώντας αναμνήσεις
Φοβάμαι να σ' αντικρύσω πια
Ακόμη κι ο εαυτός μου απομακρύνθηκε απο μένα
Νιώθω ότι χάνω για ακόμη μια φορά τα πάντα
Και δεν φταις εσύ
Σε μισώ...σ' αγαπώ...
Κι όμως δεν κάνεις τίποτα
Μίλα...φώναξε...κοίτα με στα μάτια...
δες πόσο πόνο κουβαλάω...αγκάλιασέ με επιτέλους...
Πώς μπορείς να κάθεσαι και να βλέπεις το κενό ακόμη?
Πες ότι δεν μ' αγάπησες
Πες ότι μ' αγάπησες ελάχιστα
Πες ότι δεν ήταν αρκετά αυτά που σου έδινα
Πες ότι δεν μ' αντεχες άλλο
Πες κάτι που να βγαίνει απ' το βυθό της αλήθειας σου
Δες στην καρδιά σου πόση αγάπη σου έχω δώσει
Έχω χάσει τον υπολογισμό πια
Ποτέ δεν μετρούσα το πόσο
Μετρούσα το πως
Και δεν ήταν αγάπη της επιφάνειας
Τουλάχιστον πιστεύω πως αυτό το κατάλαβες
Αν δεν το κατάλαβες δεν έχει νόημα να είσαι απόψε εδώ
Οι αντοχές μου με εγκαταλείπουν
Ναι σ' έχω ανάγκη
Μα δεν θα το παραδεχτώ σε σένα
Σήμερα μιλούν τα μάτια
και τα δικά σου λένε ¨θέλω¨, ¨πληγώνω¨, ¨αγάπη¨, ¨τώρα¨
Μα δεν νιώθουν τίποτα...μόνο λένε
Και ξέρεις ότι δεν θέλω άλλο λόγια
Θέλω εσένα όπως είμασταν τότε
Μπορείς να γυρίσεις το χρόνο λίγο πίσω και να θυμηθείς?
Να θυμηθείς τότε που είμασταν μαζί
Θυμήσου...
Δεν είμαι παράλογη
Ζήσαμε μαζί...
Πόσο παράλογο σου φαίνεται αυτό...?
Ίσως να ήσουν ο μοναδικός που μου απέμεινε
ο οποίος ξέρει ότι δεν θα του μιλήσω
και να συνεχίζει να μένει δίπλα μου χωρίς να πει κουβέντα
Ίσως να ήσουν εσύ που τελικά δεν ξέρω μόνο το όνομα του
αλλά και κάτι απ' την ψυχή του
Τα αισθήματα που σου είχα δώδει τότε
τα έχεις ακόμη φυλαγμένα ή κατάφερες να τα αποβάλλεις?
Τότε...όταν μιλούσαμε
Όταν ζούσα μόνο για σένα
Όταν σ' αγαπούσα πιο πολύ απ' τον καθένα
Όταν με δεχόσουν
Όταν είμασταν μαζί
Όταν...
Και τώρα?
Τι μας έμεινε...ένα κενό...μια σιωπή...βλέμματα αποφυγής...
νοσταλγια των παλιών και επιθυμία των καινούριων
Και σ' αυτ'α τα καινούρια δεν περιλαμβάνεται το "μαζί"
Μαζί το επιλέξαμε κι αυτό
Ακόμη και τώρα μαζί είμαστε
όμως τόσο χωριστά...
Φεύγω...
Τώρα πια φεύγω εγώ πρώτη
για να μην προλάβεις και το κάνεις πριν από μένα
Και ξέρεις πόσο με πληγώνει να βλέπω ανθρώπους
που αγαπώ να φεύγουν
Και ξέρεις πόσο με πλήγωσες...

Άδεια η θέση δίπλα μου...που είσαι επιτέλους?

2008-08-11T15:38:00.000+03:00

Όχι...πάρε τα χέρια σου από πάνω μου...σε συχαίνομαι...
Ακόμη κι αν το σώμα μου διψά για άλλη μια ηδονή...
Ακόμη κι αν νιώθω μια ασταμάτητη έλξη για σένα
η οποία φουντώνει με κάθε δευτερόλεπτο που περνά
Όμως όχι...μην σταματάς...μ' αρέσει...

Μπορεί το σώμα μου να είναι εδώ τώρα μαζί με το δικό σου
Μα η καρδιά μου είναι αλλού...είναι σε κείνον...

Σε εκείνον που τον αγάπησα γι αυτό που ήταν
κι ας έλεγε ότι δεν ήταν τόσο σημαντικός...
Εκείνον που κάθε φορά άνοιγα τα φτερά μου για να τον επισκεφτώ...
Εκείνον που μου απέδειξε οτι δεν υπάρχει το απίθανο
Εκείνον που που σπάνια μου έλεγε ότι μ' αγαπά
Εκείνον που με ρωτούσε συνέχεια ''Μ' αγαπάς?''
Εκείνον που ένιωθα ότι του έδινα λίγα
κι ας του έδινα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου
Εκείνον που νόμιζα ότι δεν του ήμουν αρκετή
κι ότι του άξιζε κάτι καλύτερο από μένα
Εκείνον που έλεγε ότι υπερβάλλω
Εκείνον που δεν προσπάθησε να με αλλάξει
Εκείνον που έλεγε οτι δεν ζήλευε
κι όμως ζήλευε τον καθένα
Εκείνον που την ώρα μιας σοβαρής συζήτησης
μου έλεγε κάτι άσχετο και με νευρίαζε
Εκείνον που δεν μπορούσα να του κρατήσω μούτρα για πολύ
Εκείνον που μου έλεγε ότι δεν με βαριόταν
κι ας μιλούσαμε για ώρες καθημερινά
Εκείνον που μου έλειπε συνεχώς
Εκείνον που ήθελα να ανακαλύπτω διαρκώς κάτι καινούριο απ' τον εαυτό του
Εκείνον που με εντυπωσίαζε με τον χαρακτήρα του...τον κόσμο του...την ψυχή του...
Εκείνον που τον θαύμαζα
Εκείνον που δεν θα τα πίστευε αν του τα έλεγα όλα αυτά
Εκείνον που θα μου έλεγε '' αλήθεια πιστεύεις πως όλα αυτά είμαι εγω?''
Εκείνον που δεν θέλω να ξεχάσω
Εκείνον που μου χάρισε όμορφες στιγμές
Εκείνον που όταν του μιλούσα απότομα
ή θύμωνα αδικαιολόγητα μαζί του στεναχωριόμουν πολύ
και δάκρια ερχόταν κατευθείαν στα μάτια μου
Εκείνον που μου άρεζε να τον μπερδεύω
Εκείνον που με στεναχωρούσε όταν δεν έκανε εκείνο που ήθελα
Εκείνον που νόμιζε ότι με μια συγνώμη τα διόρθωνε όλα
Εκείνον που προσπαθούσα να του αλλάξω γνώμη
αλλά τις περισσότερες φορές δεν τα κατάφερνα
Εκείνον που με παρηγορούσε τις μέρες της θλίψης
και μου έδινε αισιοδοξία
Εκείνον που όταν μου έλεγε όμορφα λόγια δεν πίστευε ότι μου άρεζαν πραγματικα
Εκείνον που όταν μου έλεγε σ' αγαπώ ένιωθα ότι κάθε φορά το ακούω για πρώτη φορά
Εκείνον που ακόμη κι όταν τον σκεφτόμουν με πλυμμίριζε ευτυχία
Εκείνον που δεν μου ζητούσε τίποτα και του έδινα τα πάντα
Εκείνον που μενει κοντά μου...μέσα μου
Εκείνον που είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου πια...
.............................................................................

Αλήθεια πόση ώρα σου μιλώ για εκείνον?
Κι εσυ, γιατί σταμάτησες να μ' αγγίζεις?
Γιατί σταμάτησες να με φιλάς?
Γιατί δακρύζεις εσυ τώρα?
Γιατί μου γυρνάς την πλάτη και φεύγεις?

Γιατί αγαπάς τόσο εκείνον που δεν αξίζει να είσαι εδώ μ' ένα άψυχο κορμί σαν το δικό μου
Μα διστάζεις να τον αγαπήσεις κι άλλο
Φοβάσαι ότι τον αγαπάς τόσο πολύ που η φράση ''σ' αγαπώ'' βρίσκει την πραγματική της σημασία
Νομίζεις οτι δεν θα σε πιστέψει
και ότι αν του το δείξεις θα σταματήσεις να το νιώθεις
Πήγαινε σε κείνον...
Μην διαλέγεις κορμιά
Διάλεξε ψυχές που σου αναλογούν
Μην διαλέγεις μεθυσμένα σ' αγαπώ
Διάλεξε την ουσία της φράσης
κι ίσως την γνωρίζεις ήδη
Φύγε κοπέλα μου τώρα...
Άσε με να ζω σ΄αυτό τον κόσμο που ξέρω καλά
και μην μου λες πράγματα που έπαψα εδώ και καιρό να αισθάνομαι
Εγώ δεν σου αξίζω
Εκείνος όμως...

Τα μάτια προδώνουν

2008-07-25T11:52:00.000+03:00

Είναι αργά το απόγευμα
Μα ο ήλιος παραμένει ψηλά
Ζεσταίνει πιο πολύ τα ιδρωμένα μας κορμιά
Εγώ με την παρέα μου μόλις καταφθάσαμε
Τα πρώτα συγκροτήματα ξεκίνησαν να γρατζουνούν τις κιθάρες τους
δίνοντας ρυθμό στα κεφάλια μας
Μετά από λίγα λεπτά
Εκείνος με τη μοναξιά του κατέφθασε
Στο άκουσμα των τραγουδιών κουνούσε το πόδι του νευρικά
Κάποιες φορές τα μάτια του εγκατέλειπαν τους μουσικούς
που βρίσκονταν πάνω στη σκηνή και κοιτούσε προς διαφορετικές κατευθύνσεις
Ήταν σαν να μετρά τους γύρω του
Σαν να περιμένει ανταπόκριση στα γεμάτα απορία βλέμματά του
Εγώ γελούσα με τους φίλους μου
Εκείνος άναβε ένα ακόμη τσιγάρο και έπινε
Χειροκροτούσε κατά διαστήματα επιβραβεύοντας την προσπάθεια των μουσικών
Που και που σηκωνόταν και ζητούσε απ' τους άλλους αναπτήρα
Ίσως κατά βάθος να έψαχνε κάποιον να του κρατήσει συντροφιά
αυτές τις λίγες ώρες που θα περνούσε εκεί
Όμως έμοιαζε ότι δεν νοιάζεται και ότι απολαμβάνει τη μοναξιά
Μα το βλέμμα του τον πρόδωνε συνεχώς

'' Απολαμβάνεις μοναξιά? ''
''Ναι...βασικά δεν έχω κι άλλη επιλογή''
Επιβεβαίωνε τις σκέψεις μου μ' αυτά τα λόγια
Δεν ρώτησα γιατί δεν έχει άλλη επιλογή...δεν με ενδιέφερε άλλωστε
Το μόνο που ήθελα ήταν να τον πλησιάσω
Να μιλήσω στα άγνωστα μάτια που με κοίταξαν τόσες φορές πριν
σαν να με παρακαλούσαν να του μιλήσω
'' Θέλεις να καθίσω λίγο μαζί σου? ''
''Αν δεν ενοχλεί στην παρέα σου''

Όταν του μιλόυσα τον αγκάλιαζα
Σίγουρα νιώθαμε κι οι δυο μια μυστηριώδες ζεστασιά που πρόσφερε ο ένας στον άλλον
Όταν μου μιλούσε ερχόταν τόσο κοντά που η μύτη του χάιδευε απαλά το αυτί μου
'Ισως σκοπός του ήταν να νιώσω ένα ρίγος να διαπερνά όλο μου το κορμί
Αν είχε αυτή τη πρόθεση ομολογώ πως το κατάφερε Τραγουδούσαμε...μιλούσαμε...γελούσα...κάπνιζε...χαμογελούσε...

Η συναυλία τελείωσε
Ήταν καιρός να πάρει καθένας το δρόμο του
Οι κατευθύνσεις μας αντίθετες...αλλά τι σημασία είχε?
Αρκεί που συναντηθήκαμε μια φορά
Κι αυτή η συνάντηση έγινε στο σταυροδρόμι της μουσικής, της μοναξιάς, της παρέας, της συμπάθειας, της κατανόησης
Αποφάσισα να του μιλήσω για τελευταία φορά
'' Χαρηκαμε πολύ πάντως...στο μέλλον μπορεί να ξανανταμώσουμε''
''Μα αυτό είναι απίθανο''
''Αν ήταν σ' αυτό τον κόσμο κάτι απίθανο τότε δεν θα γνωριζόμασταν ποτέ...μα δεν σου υπόσχομαι τίποτα...άλλωστε ένας άγνωστος είσαι...ένας περαστικός που κατάφερε να μου αφήσει για ανάμνηση ένα χαμόγελο και ένα δείγμα απ' τον εαυτό του...δεν ήθελα τίποτα παραπάνω από σένα...μου αρκεί αυτό...
''Ε τότε χαρήκαμε πολύ...!''

Το έξω και το μέσα...αυτοί και εμείς...συνεχείς διαχωρισμός

2008-06-28T21:31:00.000+03:00

Ρωτάνε...απαντάμε
Ρωτάνε από αδιαφορία
Απαντάμε από υποχρέωση
Για να φανούμε συμπαθητικοί
ή για να μην ξαναβρεθούμε στη θέση της απάντησης
Κι έτσι δεν ξαναρωτάνε

Πλάθουν τη ζωή τους από δικές τους επιλογές
ή από επιλογές άλλων
Καθένας γνωρίζει για τον εαυτό του
Καθένας μπορεί να ξέρει
ή να μην ξέρει ποιοί λογαριάζουν γι αυτόν
και ποιοί τον καθορίζουν ως άνθρωπο
ή κατά πόσο είναι ανεξάρτητος

Χαμογελούν εξωτερικά
Λένε οτι είναι ευχαριστημένοι από τη μέχρι τώρα πορεία τους
και ότι δεν έχουν παράπονο από τη ζωή τους
Μερικοί απ' αυτούς, αν όχι όλοι, λένε ψέματα
Προσπαθούν να ξεγελάσουν τον εαυτό τους
ή τους άλλους
Προσποιούμαστε τέλεια
Αυτό είναι γεγονός

Όλοι έχουν μυστικά
Όλοι έχουν τη σκοτεινή πλευρά τους από την οποία
κομμάτια της θα παραμείνουν άθεικτα για καιρό
ίσως και για πάντα
Το πάντα κανείς δεν το ξέρει
Γι αυτό το υπολογίζουμε ως το ποτέ

Χαμογελάμε λοιπόν
ακόμη κι αν η ψυχή αιμοραγεί
Κανένας δεν θα το καταλάβει γιατί η ψυχή είναι μέσα...δεν φαίνεται
Όλοι το έξω αναζητούν γιατί φοβούνται να δουν μια ματωμένη ψυχή
Κι έτσι βλέπουν μόνο το χαμόγελο
Πέρνουν αυτό που αναζητούν
Πέρνουν αυτό που τους δίνεις
Και τους δίνεις το χαμόγελο...την αισιοδοξία
Πως λοιπόν απαιτείς να αγγίξει κάποιος την ψυχή σου...?
Να καταλάβει το πραγματικό εγώ σου...?
Να νιώσει τα αισθήματα που έχεις βαθιά κρυμμένα μέσα σου...?
Αφού τους δίνεις πράγματα που ούτε καν σου ανήκουν...

Ζήσε...

2008-06-07T23:34:00.000+03:00

Ευχαριστω για τις δυο αυτες μερες που μου χαρισες
Ημουν τοσο ευτυχισμενη
Στα χειλη μου ηταν ζωγραφησμενο αυτο το χαμογελο ευτυχιας
και δεν μπορουσε να αποχωρισει
Γιατι ομως σου εκανα εκεινη την ερωτηση?
Διαισθηση...μαλλον οχι...
Μου τα πηρες ολα, ολα οσα μου ειχες δωσει...
Ηταν αρκετη μια μονο προταση σου,
η απαντηση στην καταραμενη ερωτηση μου
Μ' αφησες γυμνη μεσα στη βροχη να περιμενω απεγνωσμενα να βγει ο ηλιος
Μα οχι...συνεχιζει και θα συνεχισει για μερες να ριχνει μπορες εδω
Πρεπει καποιος να με ντυσει
Εγω πια δεν μπορω να κανω τιποτα
Ουτε καν κατι για τον εαυτο μου
Παντα ζουσα για τους αλλους
Οχι πια...
Δεν προκειται να ξαναπω τιποτα σε κανεναν
Δεν προκειται να ρισκαρω ποτε ξανα
Το υποσχομαι...
Οχι πια σε σενα...σε μενα...στον εαυτο μου
Εχω ξεμαθει να ζω με μενα
Παντα ηθελα καποιον κοντα μου
Τωρα πια οχι...θελω το σκοταδι μου
Το εθαψα τοσο καιρο
Καιρος λοιπον να το ξαναβρω
Και ξερω πως ειναι το μονο που θα με περιμενει και θα μ' αγαπα ακομη κι αν το παραμελησα τον τελευταιο καιρο
Χρονια ζουσαμε αγκαλιασμενοι εγω κι αυτο
Μα αποφασισα να το αφησω πισω μου
Και να επιτρεψω τις πρωτες ηλιαχτιδες να εισχωρησουν
απ' τη χαραμαδα που ειχα αφησει στην κλειστη μου πορτα
Μα τωρα πια την εκλεισα τελειως
Οσοι καταφεραν να μπουν...μπηκαν
Αλλους δεν δεχομαι...
Μα νομιζω πως εισαι κι εσυ ενας απ' αυτους που μπηκαν
Ψαχνω μανιασμενα γυρω μου ελπιζοντας να μην σε δω
Μα απ' τους λιγοστους ανθρωπους που υπαρχουν εδω μεσα διακρινω και σενα
Κλεινω τα ματια και το στομα
Κρυβω το προσωπο με τα χερια μου
Δεν θελω να με βλεπεις καρδια μου ετσι
Το ξερω οτι πονας
Μην με πλησιαζεις
Θα κλαψουμε κι οι δυο αγκαλιασμενοι για μας
με φοντο το σκοταδι μου, με φοντο τον ηλιο σου
Θες να ανοιξω την πορτα να βγεις?
Ειναι αποπνικτικη αυτη η ατμοσφαιρα για σενα
Χρειαζεσαι τον ηλιο σου και δεν μπορω να στον στερησω
αλλα ουτε και να στον προσφερω πια
Χρειαζεσαι αγαπη και εδω μεσα ειναι ολα κατεστραμενα
Βγες εξω και ψαξε αυτο που θα σε γιατρεψει
Κοντα μου θα υποφερεις και δεν θελω να σε βουλιαξω
Αρκει που εφτασα εγω στον πατο
Εσυ μπορεις να επιπλευσεις ακομη
Μη μου ζητας να με παρεις μαζι σου για να ξεφυγω, για να με σωσεις
Εκει εξω ειναι αγνωστοι τοποι για μενα
Αυτα τα λιμερια εδω κατω τα γνωριζω καλα
Αλλα δεν θελω να τα μαθεις κι εσυ
Σου αξιζει κατι καλυτερο απ' αυτο
Σου αξιζει κατι καλυτερο απο μενα
Ψαξε το δρομο σου και ακολουθησε τον
Εγω μπορω να δω, μπορω να σε θαυμασω απο εδω κατω
Μη με κοιτας καθως φευγεις
Γυρνα την πλατη σου και τρεξε να σωθεις
Δεν θα σε περιμενω να ερθεις ξανα εδω κατω
Κι αν δω καμια φορα την πορτα μου και παλι να χτυπας
δεν θα σ' ανοιξω γιατι νοιαζομαι για σενα
και ο κοσμος μου, το σκοταδι μου δεν σου αξιζει
Ζησε, αγαπησε και νιωσε την ευτυχια εκει εξω
Μη ρωτας και μη νοιαζεσαι για μενα
Εδω ειμαι ασφαλης και μπορω να αγαπω χωρις περιορισμους και ορια
γιατι εδω μεσα εγω επιλεγω
και επιλεγω να ζω χωρις ορια
Ισως γι αυτο να ζω μονη μου πια γιατι οι αλλοι δεν αντεχουν μια τετοια ζωη.

Μια στιγμή...

2008-06-05T14:46:00.000+03:00

Καθε μερα σ' αγαπω ολο και περισσοτερο
Ξερω, δεν νιωθεις το ιδιο με μενα
Παντα ηξερες να κρατας αποσταση απ΄τη γραμμη
που χωριζει την φιλια και την αγαπη
Τιποτα δεν θα ειναι το ιδιο τωρα πια
Τα κατεστρεψα ολα με λιγα μονο λογια

Ακομη πιστευω πως ηταν γραφτο να γνωριστουμε
Δεν ξερω τι πρωτα να παραδεχτω
Γι αυτο ξεπερασα τους αλλους, πριν απο σενα, τοσο γρηγορα
Γιατι υπαρχει καλυτερο και ιδανικοτερο για μενα
Ετσι δεν ελεγες για να με παρηγορησεις?
Μα οταν το σκεφτομαι αυτο,
ενα προσωπο ερχεται στο μυαλο μου
μια μονο ψυχη...η δικη σου

Μιλαω τοση ωρα ασταματητα
Διψω να τα πω ολα
Μακαρι να μπορουσες να τ' ακουσεις
Μακαρι να μπορουσες να αιστανθεις την καθε λεξη
να χτυπαει την καρδια σου
ζητωντας να την κρατησεις αποθηκευμενη μεσα σου
Τα παντα απο μενα θελουν να βρουν καταφυγιο εκει
γιατι μονο εκει ανηκουν...σε σενα
Μην μου πεις να παρω πισω τα συναισθηματα μου
ειναι αδυνατον...
Οτι δινεται δεν επιστρεφεται
Τουλαχιστον η αγαπη μου δεν επιστρεφεται
φυλαξε την, κι αν καμια φορα την χρειαστεις
μπορεις να την βρεις ευκολα
γιατι θα ειναι παντα εκει
Θα σε περιμενει πριν σβησει και το τελευταιο φως
Πριν ανοιξεις τα φτερα
και πεταξεις για αλλους κοσμους καλυτερους
ετσι ακριβως οπως τους ονειρευοσουν
Και γω να ξερεις θα πεταω παντα πλαι σου
Κι ας εχει ξεθωριασει πια το σωμα
Η ψυχη παντα θα ακολουθει

Και ξερω πως θα εισαι ευτυχισμενος
Γιατι θα γνωριζεις οτι καποιος σ' αγαπησε τοσο
που προτιμησε να θυσιαστει για σενα
Ακομη κι αν το καταλαβες αργα
Αλλα ποτε δεν ηταν αργα...

ΥΓ1 3-6-08 ωρα 01.03

ΥΓ2 Καποια στιγμη θα του το δωσω
Καποια στιγμη θα τα μαθει ολα
Αλλα φοβαμαι οτι θα τον χασω
Αχ αν βρει αυτο το blog...

Ενα μονοπάτι...ένα τραγούδι...πολλές σκέψεις...

2008-06-02T08:21:00.000+03:00

Λαρευω να περπατω στο δρομο
μονος μου τη νυχτα
να ακουω μουσικη
και συγχρονως να τραγουδω δυνατα
χωρις να με νοιαζει τι αποψη θα σχηματισουν για μενα οι αλλοι

σηκωνω το βλεμμα και κοιτω τ' αστρα
ποσο το λατρευω αυτο...ποσο...
και συνεχιζω να περπατω τραγουδωντας
αναζητωντας καμια φορα ενα συναισθημα
που κρυφτηκε βαθια μεσα στην καρδια μου
τα φυλαω ολα εκει
ποσο μπορει να αντεξει...ποσο...

ναι...ειμαι περιεργο ατομο
μα εχω ψυχη ηρεμη...γαληνια...
μα εχω καρδια...γεματη αισθηματα...

μπορω να συνεχισω να περπατω για ωρες στο δρομο των ονειρων
στο δρομο που η ελπιδα και η αισιοδοξια κυριαρχει
στο δρομο που σου χαριζει απλοχερα ονειρα
φυλαξε μου ενα για το τελος
θα το παρω χωρις να σε ψαξω
ξερω οτι κι εσυ αυτο θες

μερικα πραγματα ειναι απαγορευμενα
μερικες λεξεις ειναι καταραμενες
ομως το απαγορευμενο σ' ελκυει περισσοτερο
ομως το απαγορευμενο προσπαθουμε να πλησιασουμε
να το αγγιξουμε
να γευτουμε εστω και λιγο τη γοητεια του
μετα ολα χανονται σαν να μην υπηρξαν ποτε
αληθεια υπηρξαν?
αληθεια υπηρξες ποτε?

ΥΓ1 1-4-08 ωρα 22.11

Aπέραντο μαύρο...

2008-05-31T17:15:00.000+03:00

Μ' αρεσει να καθομαι μονη μου στο σκοταδι...
ολομοναχη...
οχι δεν φοβαμαι...γιατι να φοβηθω αλλωστε?
τωρα πια εμαθα να ζω εδω...
δεν ακουγετε τιποτα...
κοιτα γυρω σου...ολα φαινονται τοσο ωραια εδω...
φαινονται πραγματικα...
μπορω να σκεφτω...μπορω να νιωσω...μπορω να ηρεμισω...
χαμογελαω...με βλεπεις?
δεν μπορω...
αγγιξε με...θα καταλαβεις πως νιωθω...

σημερα η ψυχη μου μελαγχολει...
ειναι καλα ομως, υγιης...

χανομαι...μην μ' αφησεις
κρατα με...μην με χασεις
ειμαι μαζι σου...μην φοβασαι

η ψυχη μου διπλα στη δικη σου
το μαυρο σου διπλα στο δικο μου
το σκοταδι μου διπλα στο δικο σου

ΥΓ1 31-3-08 ωρα 01.07

Καταθέτω...

2008-05-14T13:39:00.000+03:00

Κάποτε με είχε ρωτήσει κάποιος γιατί σταμάτησα να μιλάω...
Του απάντησα ότι φοβόμουν να πω τα προβλήματα και τις ανυσηχίες στους φίλους μου γιατί και εκείνοι έχουν να αποφασίσουν και να σκεφτούν πάρα πολλά και δεν θέλω να τους γίνομαι βάρος.
Όμως, γνωρίζω ότι, εκείνοι θα με υποστηρίξουν σε ότι κι αν τους πω και θα προσπαθήσουν να με βοηθήσουν αλλά το αποφεύγω γιατί καταννοώ και τη δική τους θέση και δεν θέλω να φέρομαι εγωιστικά.
Εκείνος μου απάντησε ξανά λέγοντας μου να αρχίσω να μιλώ σε αγνώστους...
Δεν ξέρω αν θα ακούσει κανένας τη φωνή μου αλλά είναι μια λύση για μένα...