Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

Ζήσε...


Ευχαριστω για τις δυο αυτες μερες που μου χαρισες
Ημουν τοσο ευτυχισμενη
Στα χειλη μου ηταν ζωγραφησμενο αυτο το χαμογελο ευτυχιας
και δεν μπορουσε να αποχωρισει
Γιατι ομως σου εκανα εκεινη την ερωτηση?
Διαισθηση...μαλλον οχι...
Μου τα πηρες ολα, ολα οσα μου ειχες δωσει...
Ηταν αρκετη μια μονο προταση σου,
η απαντηση στην καταραμενη ερωτηση μου
Μ' αφησες γυμνη μεσα στη βροχη να περιμενω απεγνωσμενα να βγει ο ηλιος
Μα οχι...συνεχιζει και θα συνεχισει για μερες να ριχνει μπορες εδω
Πρεπει καποιος να με ντυσει
Εγω πια δεν μπορω να κανω τιποτα
Ουτε καν κατι για τον εαυτο μου
Παντα ζουσα για τους αλλους
Οχι πια...
Δεν προκειται να ξαναπω τιποτα σε κανεναν
Δεν προκειται να ρισκαρω ποτε ξανα
Το υποσχομαι...
Οχι πια σε σενα...σε μενα...στον εαυτο μου
Εχω ξεμαθει να ζω με μενα
Παντα ηθελα καποιον κοντα μου
Τωρα πια οχι...θελω το σκοταδι μου
Το εθαψα τοσο καιρο
Καιρος λοιπον να το ξαναβρω
Και ξερω πως ειναι το μονο που θα με περιμενει και θα μ' αγαπα ακομη κι αν το παραμελησα τον τελευταιο καιρο
Χρονια ζουσαμε αγκαλιασμενοι εγω κι αυτο
Μα αποφασισα να το αφησω πισω μου
Και να επιτρεψω τις πρωτες ηλιαχτιδες να εισχωρησουν
απ' τη χαραμαδα που ειχα αφησει στην κλειστη μου πορτα
Μα τωρα πια την εκλεισα τελειως
Οσοι καταφεραν να μπουν...μπηκαν
Αλλους δεν δεχομαι...
Μα νομιζω πως εισαι κι εσυ ενας απ' αυτους που μπηκαν
Ψαχνω μανιασμενα γυρω μου ελπιζοντας να μην σε δω
Μα απ' τους λιγοστους ανθρωπους που υπαρχουν εδω μεσα διακρινω και σενα
Κλεινω τα ματια και το στομα
Κρυβω το προσωπο με τα χερια μου
Δεν θελω να με βλεπεις καρδια μου ετσι
Το ξερω οτι πονας
Μην με πλησιαζεις
Θα κλαψουμε κι οι δυο αγκαλιασμενοι για μας
με φοντο το σκοταδι μου, με φοντο τον ηλιο σου
Θες να ανοιξω την πορτα να βγεις?
Ειναι αποπνικτικη αυτη η ατμοσφαιρα για σενα
Χρειαζεσαι τον ηλιο σου και δεν μπορω να στον στερησω
αλλα ουτε και να στον προσφερω πια
Χρειαζεσαι αγαπη και εδω μεσα ειναι ολα κατεστραμενα
Βγες εξω και ψαξε αυτο που θα σε γιατρεψει
Κοντα μου θα υποφερεις και δεν θελω να σε βουλιαξω
Αρκει που εφτασα εγω στον πατο
Εσυ μπορεις να επιπλευσεις ακομη
Μη μου ζητας να με παρεις μαζι σου για να ξεφυγω, για να με σωσεις
Εκει εξω ειναι αγνωστοι τοποι για μενα
Αυτα τα λιμερια εδω κατω τα γνωριζω καλα
Αλλα δεν θελω να τα μαθεις κι εσυ
Σου αξιζει κατι καλυτερο απ' αυτο
Σου αξιζει κατι καλυτερο απο μενα
Ψαξε το δρομο σου και ακολουθησε τον
Εγω μπορω να δω, μπορω να σε θαυμασω απο εδω κατω
Μη με κοιτας καθως φευγεις
Γυρνα την πλατη σου και τρεξε να σωθεις
Δεν θα σε περιμενω να ερθεις ξανα εδω κατω
Κι αν δω καμια φορα την πορτα μου και παλι να χτυπας
δεν θα σ' ανοιξω γιατι νοιαζομαι για σενα
και ο κοσμος μου, το σκοταδι μου δεν σου αξιζει
Ζησε, αγαπησε και νιωσε την ευτυχια εκει εξω
Μη ρωτας και μη νοιαζεσαι για μενα
Εδω ειμαι ασφαλης και μπορω να αγαπω χωρις περιορισμους και ορια
γιατι εδω μεσα εγω επιλεγω
και επιλεγω να ζω χωρις ορια
Ισως γι αυτο να ζω μονη μου πια γιατι οι αλλοι δεν αντεχουν μια τετοια ζωη.

7 σχόλια:

Ονειροφερμενος είπε...

Πτώση.. στα σεντόνια.. στο κενό.. στη ζωή.. χωρίς όρια.. μονάχη ψυχή.. πλούσια ψυχή.. μα πληγωμένη..

Feli είπε...

καποιος θα ερθει να σε βρει και εκει...πουθενα δεν μπορεις να κρυφτεις...συνεχεια καποιος σε προδωνει...συνεχεια καποιος σε πληγωνει...η ψυχη ολα τα αντεχει...

Anastasia είπε...

Νιώθω πως τα δικά μου χέρια χάραξαν αυτόν τον πόνο στο δικό σου χαρτί.
Πόσο μου μοιάζει!!!
Δεν θα σου πω τίποτε, δεν θα σου δώσω καμιά συμβουλή γιατί ξέρω όπως ξέρεις κι εσύ. Αυτός ο πόνος σου σκίζει την καρδιά, σου κόβει την ανάσα.
Τον έχω μέσα μου ακόμα, βαθιά ….τόσο βαθιά !!!

Sideras είπε...

‘Ηρθα πάλι. Δεν μπορούσα μακριά σου…
Μακάρι να άντεχες το φως ,την ζεστασιά μου. Το να είμαστε μαζί θα ήταν καταστροφικό .Δεν μου στέρησες ποτέ τίποτα ,εγώ ,εγώ προσπάθησα να σε μεταλλάξω σε κάτι που δεν ήσουνα ποτέ. Παίρνω όλο το φταίξιμο και φεύγω. Σ’αφήνω ένα μου φτερό να με θυμάσαι, να με θυμάσαι . Γιατί εγώ θα σε ξεχάσω πάλι…Βλέπεις ο ουρανός μόλις γίνει βαθύ μπλε ξεχνά και μαζί όλα του τα φωτεινά πλάσματα.

Καλώς σε βρήκα , θα σε φιλοξενήσω στο βιβλίο των ευχών .
Αφήνω και μια σιδερένια καλησπέρα.

Feli είπε...

anastasia
κρυβουμε τον πονο μας σαν να ειναι κατι κακο...σαν να ειναι μια αμαρτια...
συνεχιζουμε τη ζωη φυσιολογικα και δειχνουμε οτι δεν ποναμε για τα ματια του κοσμου ή γιατι πραγματικα το εχουμε αναγκη για μας?
μαλλον συμβαινουν και τα δυο...


sideras
μακαρι αυτη η συνεχεια σου να ηταν πραγματικοτητα...
ειλικρινα θα ενιωθα για λιγα δευτερολεπτα ξανα τοσο ευτυχισμενη...
μα μετα απ αυτο τον χρονο θα γυρισα πισω σε μενα...στον γνωριμο πια εαυτο μου...
πρωτα ομως απ αυτο θα σε εβλεπα ξανα να φευγεις λεγοντας σου οτι 'θα πανε ολα καλα' κι ας μην το πιστευω...μου αρκει που θα το πιστεψεις εσυ...ακομη δεν εμαθες να καταλαβαινεις ποτε λεω αληθεια οπως κι εγω για σενα αλλωστε...


Ευχαριστω για την φιλοξενια σου!

pinos είπε...

σεινιθος οταν χανουμε καποιον που αγαπαμε ολο αυτο το λουκι το περναμε μονιμας.
η φιλι ειναι εκει μας ακουνε για λιγο μας στιριζουνε αλλα δεν εχουνε το προβλιμα μας οταν πανε σπιτη τους ειναι ολα οκ.
ενο εσει πνιγεσε μεσα στους 4 τιχους.
ολι καποτε περασαμε κατι τετιο και ολι μπορι στο μελον να το ξαναπερασουμε.
τορα μπορι να ποναη πολι αλα οσο περναη ο χρονος αυτος ο πονος σβινι και το μονο που μενι ειναι μια ανμνισει.
οπος δεν μπορι να βρεχει σεινεχεια ετσι και ο πονος καποια στιγμι χανετε.
καποιο νεο προσοπο μπενι στιν ζοη σου και η μαγια ξαναγενιετε εροτευεσε παλι και η ζοη σεινεχεισετε.
γιαυτο μιν χανις το κουραγιο σου μη το αφινης να σε περνι απο κατο πολεμισετο.
μιν το σκευτεσε και να θιμασε δεν αξιζει να πονας για κατι που δεν εχει πλεον νοιμα.
γιατι στο μονο που κανις κακο ειναι ο εαυτο σου.

Feli είπε...

pinos
οι φιλοι οσο και να συμπαρασταθουν ειναι γεγονος οτι τα προβληματα μας δεν ειναι δικα τους αρα ειναι λογικο να νοιαζονται περισσοτερο για τα δικα τους...
ο πονος γινεται αναμνηση και τις αναμνησεις μας τις κραταμε φυλαμενες σαν θυσαυρο μεσα μας αρα κραταμε και τον πονο ακομη και αν αυτος εχει αλλαξει μορφη...
ολα οσα ζουμε εχουν νοημα διαφορετικα δεν τα ζησαμε οπως απαιτουσαν να τα ζησουμε...