Ότι πιο απλό Θα μπορούσα να σου πω...

<<Μαμά θα έρθεις να μας καληνυχτίσεις απόψε?>>
Ένα κοριτσάκι με κοντό σκούρο καστανό μαλλί τότε
Τα μαλλιά μεγάλωσαν
Το χρώμα ξάνθυνε
Μια μάνα να βλέπει όλες τις αλλαγές
Θέλω να δουλέψω της είχα πει κάποτε
Και μετά θέλω να φύγω από το σπίτι
Όνειρα δικά μου
Τα δικά της ποια ήταν?
Και τι πραγματοποίησε?
Πάντα έλεγε πως ζούσε για μας
Μωρό ήμουν πάντα στην αγκαλιά της
Κι αργότερα της έλεγα τα όνειρά μου
Μαμά..όταν μεγαλώσω θα δουλεύω σε νοσοκομείο,
θα γράψω ένα βιβλίο,
θα παντρευτώ και θα ζήσω στο εξωτερικό
Εκείνη στενοχωριόταν και χαμογελούσε
Δεν μπορούσα να καταλάβω την αντίδρασή της
Δεν έκανα τίποτα από εκείνα τα όνειρα πραγματικότητα
Είμαι μια μελλοντική λογίστρια
που χάνει μέρα με την μέρα την έμπνευση της στο χαρτί,
που πάντα είχε αποτυχημένες σχέσεις
και ποτέ δεν έφυγε από το σπίτι
Ίσως αυτό φοβόταν
Ότι δεν θα είμαι ευτυχισμένη

Της είχα απόλυτη εμπιστοσύνη
Εκμυστηρευόμουν τα πάντα
Και τώρα?
Μυστικά και ψέματα
Πως μπορούσα να της πω για την τελείως διαφορετική πλέον ζωή μου?
Μήπως δεν καταλαβαίνει?
Θέλει να με δει ευτυχισμένη με τις επιλογές μου
Έχασα τον δρόμο μαμά
Τον έχασα
Γιατί να την κάνω να κλάψει κι άλλο?
Ξέρω πόσα έχει περάσει
Μόνο και μόνο για να είναι μαζί μας
Σ' έχασα μαμά
Ποτέ δεν της είπα ότι την αγαπάω
Κι αξίζει να την αγαπάω
Για εκείνη η ζωή μας ήταν πάντα πριν από την δική της
Θέλω να την βλέπω να γελάει
Ξέρω πόσα λάθη έχω κάνει
και πόσα απ' αυτά έχω μετανοιώσει
"Το κοαλάκι μου που έγινε αγριόγατα"
Δεν έφευγα ποτέ από την αγκαλιά της
και τώρα δυσκολεύομαι να την πλησιάσω
Βλέπω φωτογραφίες και λέω συγγνώμη σ' αυτές
αντι να το πω σ' εκείνη
Πήρα τον λάθος δρόμο
Ποια μάνα θα ήθελε να το ακούσει αυτό από το παιδί της?
Είδα,έκανα,έζησα πολλά που δεν τα ξέρει
Προτιμώ να μην τα μάθει
Συγνώμη, μαμά
Ευχαριστώ
Που είσαι εδώ τις σπάνιες φορές που επιλέγω να είσαι στη ζωή μου
Δεν σε διέγραψα
Μια ανοιχτή αγκαλιά που της γύρισα την πλάτη πολλές φορές
Με βλέπει κάθε μέρα να γελάω, να την κάνω να νιώσει καλύτερα
Είμαι σίγουρη ότι βλέπει την θλίψη στα μάτια μου
Κι ας μην είναι δακρυσμένα

"Ηρώ, μην αργήσεις"
Και πάντα αργούσα
Και πάντα έλεγα την άλλη μέρα το πρωί ότι δεν άργησα
Πλέον έχω ένα μέρος της ζωής μου κρυφό από εκείνη
Και θα μείνει για πάντα έτσι
Για το καλό της
Μου λείπουν εκείνες οι στιγμές που ήμασταν παιδιά
Πόσο απότομα μεγαλώσαμε?
Πόσο γρήγορα αποκτήσαμε την δική μας ζωή?
Κάποτε μου έλεγε παραμύθια
Κάθε βράδυ την κοκκινοσκουφίτσα
Πλέον μου θυμίζει εκείνες τις αναμνήσεις της
Θα ήθελα να ακούσω ακόμη μια φορά την κοκκινοσκουφίτσα
Σαν να είμαστε τότε
Θα ήθελα να με καληνυχτίσει ακόμα ένα βράδυ
Όπως τότε
Μαμά..μεγαλώνω και αλλάζω
Αλλά όσο κι αν μεγαλώσω με τα χρόνια
πάντα θα μου είναι δύσκολο να σου τα πω όλα με λόγια
Έλα, μαμά, να σ' αγκαλιάσω..

http://www.youtube.com/watch?v=iDmhrKC5vQ8

Και τώρα..Tι? Που?

Στέγνωσαν τα δάκρυα
Γιατί έχεις τόσο θλιμμένα μάτια?
Πονάω
Τι σε τραβάει να πας εκεί?
Ποιός?
Να τον διώξω πρώτη
Άδειασαν όλα και δεν έμεινε τίποτα
Ξέχασα τον εαυτό μου πίσω
Που να βρω την δύναμη να τον τραβήξω μόνη μου?
Κοίτα λίγο ψηλά
Βλέπεις τα πουλιά?
Φεύγουν
Ξεχνάν γιατί τους μαγεύουν τα μέρη που ταξιδεύουν
Εσύ τι να θυμηθείς και τι ξεχάσεις από δω?
Όλη σου τη ζωή?
"Το κύμα ρε..το κύμα"
Του μοιάζεις
Πότε αριστερά..πότε δεξιά
Ερχόσουν προς το μέρος μου τις νύχτες
για να αλλάξεις κατεύθυνση το πρωί
Στη θάλασσα σε γνώρισα πριν τόσα χρόνια
Μα τότε ήμουν μικρή
Μικρή για να νιώσω
Μικρή για να ζήσω
Και τώρα που έμαθα εκείνη σε πέρνει μακριά
Να την μισήσω που σε έφερε κοντά μου ή που σε πέρνει τώρα?
Άκου το κύμα να κοιμηθείς ήσυχα απόψε
Το βλέμμα εκείνο καρφώμενο στο κενό που πάντα έβλεπε
Κι ας μην ένιωθε κάτι δυνατό
Τις νύχτες που με γύρευες και δεν ερχόμουν
Τις νύχτες που έκλαιγες και ρωτούσα τι έχεις
Νομίζεις δεν ήξερα?
Τις μέρες που σε έψαχνα και έλειπες
Τώρα που να έρθω και συ που θα είσαι?
Τότε που μ' έπιανες το χέρι λες και είχα τη δύναμη να φύγω
Που με σκέπασες να μην κρυώνω
Θυμάσαι?
Όσο σε φοβόμουν στην αρχή τοση ασφάλεια ένιωσα στο τέλος
Δεν αφήνεις την καρδιά σου να αγαπήσει για να μην πληγωθείς
Ξανά
Κι αυτό τον φόβο τον αγάπησες
Τώρα τι έμεινε να σε κρατήσει?
Έφτασες στο τέλος και γω δεν έζησα την αρχή
Ζεις στη θάλασσα και γω στη στεριά
Το κύμα άγγιξε το βότσαλο?
Ή το ένα ταξιδεύει και το άλλο περιμένει ακόμα την συνάντησή τους?

"Your eyes forever glued to mine"

Ξηρά χείλη
Τσούζουν
Ένας πόνος μέσα
Μην φύγεις
"Δεν έχω τίποτα να πω"
Ζήτησα να βρέξει
Να καλύψει ότι έμεινε γυμνό
Περπάτα
Εκεί στη μέση
Στην ευθεία
Πάντα σ΄αγαπώ
Πρόλαβα?
Μου έλειψε η θάλασσα του χειμώνα
Σκοτείνιασε νωρίς
Πριν το νιώσεις καν βρέχει
Ένα χαμόγελο
Με βλέπεις από το παράθυρο
Πέφτουν ψιχάλες στα χείλη, στα μάτια, στο σώμα
Σ΄όλα εκείνα που ¨αγάπησες¨
Μου χαμογελάς
Κι όμως δεν σ΄έχω
Γεύομαι. Παίζω
Με τον χορό μου στη βροχή
Μια λέξη. Μια αίσθηση
Νιώθω. Ακούς? Μ΄ακούς? Νιώθω
Μέσα από το τζάμι δεν μ΄αγγίζεις
Βλέπεις εκείνο τον γυάλινο τοίχο?
Εσύ μπροστά. Εγώ πίσω
Εσύ ζεις. Εγώ ακολουθώ
"Είναι νωρίς ακόμα. Θα σε μάθω"
Μην φύγεις από την ευθεία
Είμαι ήδη στην άκρη
Πού είναι το φως?
Υπόσχεση
Συμφωνία με τους θεούς
Εκείνους που απέρριψα
Εκείνους που καλούσα στον γκρεμό
Μαζί στον θάνατο
Τότε ήταν που σταμάτησαν όλα
Ποιος χρόνος?
Μια καρδιά άρχισε πάλι να χτυπά
Τόσο αργά?
Αλήθεια, ποιος είσαι?
Ποιος ήσουν?
"Αυτός είμαι εγώ"
Το δικό μου παρελθόν ένα μυστήριο που δεν σου αποκάλυψα
<<Δεν ξέρεις τίποτα.Δεν φαντάζεσαι πόσο έχω πονέσει.
Πόσοι έχουν φύγει>>
Ειρωνεία πάντα
Ο τροχός γυρίζει
Τα λόγια δεν επιστρέφονται
Οι πράξεις δεν διορθώνονται
Το σώμα τρέμει
Έτσι όπως σ΄αρέσει
Το παράθυρο έκλεισε και η καταιγίδα σταμάτησε
"Μην φοβάσαι"
Στο είχα πει
Θυμάσαι?
"Θα τα πούμε αύριο"
Έφυγα
Πάντα έφευγα για να γυρίσω
Στην ευθεία σου
Στη γεμάτη ψυχή μου
Από τι?
Τι έμεινε?
Έννοιες που δεν έμαθες να ξεχωρίζεις σε μένα
Λίγο μαύρο
Λίγη τρέλα
Μια αγάπη παρανοϊκή
Η δική σου
Μια αγάπη..
Η δική μου
Η συνέχεια?
Ένας δρόμος
Τι θα συναντήσεις?
Τι θα δεις?
Δεν θα θυμάμαι
Κενό
Κάποιο από τα πολλά
Κοίτα με τώρα
Κοίτα με
Σ΄αυτά τα μάτια που λες ότι ξέρεις να διαβάζεις
Κι όμως..δεν ξέρεις να τα νιώθεις..

Υπομονή..μέχρι το τέλος..ή μέχρι την ελευθερία σου...

Βήματα μοναχικά
Κάτω από την λάμψη των αστεριών
Κινούνται?
Ή τρελάθηκα από καιρό?
Δεν θέλω να δω κανένα φως
Προτιμώ να είμαι γυμνή στην γωνιά μου
Να μην νιώθω
Αλήθεια, γιατί όλοι ψάχνουν την ελευθερία?
Γιατί την παρομοιάζουν με την ευτυχία?
Και γω που τώρα είμαι ελεύθερη γιατί δεν νιώθω?
Πλήρης αδιαφορία για το τι συμβαίνει
Και συ που πάντα ήθελες να σουν ανεξάρτητος γιατί δεν την δέχεσαι?
Νόμιζα πως είχες συνηθίσει τις φωνές, την γκρίνια, τα παράπονα, την ζήλια
Άρχισαν να σε πνίγουν
Όπως πνίγει εμένα αυτό το σκοτάδι
Ή μήπως το πνίγω εγώ με την μοναξιά και τα δάκρυα?
Η ψυχή δεν ήταν για την δικιά σου ελεύθερη ψυχή
Μα οι ψυχές δεν αγαπούν
Πονάνε
Μα οι καρδιές δεν πονάνε
Αγαπούν
Εσύ είχες καρδιά ή ψυχή?
Είχα φεγγάρι
Εκείνη η μαγεία δεν σ' άγγιξε ποτέ
Δεν άφησα να την δεις
Ναι, ξέρω, κρύβω την αγάπη καλά
Ψυχρό, αδιάφορο βλέμμα, σοβαρό
Από μέσα έρωτας, πάθος, φλόγα
Το ασημί του φεγγαριού που παίρνει χρώμα κόκκινο
Το κενό των ματιών που γεμίζει χρώματα
Κι ας είναι μόνο δυο, μαύρο και καστανό
Τα έβλεπα ουράνιο τόξο
Μέσα από τον καθρέφτη ήθελα να φωτογραφίσω
την κάθε υπέροχη στιγμή μας
Υπήρχαν τέτοιες στιγμές
Ανάγκασε με να ξεχάσω
Ένα άγγιγμα και νιώθω χαρούμενη
Ένα φιλί και νιώθω πάλι πως σε ερωτεύομαι από την αρχή
Τις πρώτες μέρες, τις πρώτες νύχτες
Ποτέ καρδιά, ποτέ ψυχή
Πόσο μ' αγάπησες και πόσο πόνεσα?
Είσαι αλλού και είμαι εδώ πάντα
Περιμένω μια κίνηση
Κι ας είναι έστω ένα χαμόγελο, ένα χάδι, μια λέξη, ένα φιλί
Δεν θέλω να βρέξει
Θέλω να σου δείξω το φεγγάρι
Βήματα μοναχικά και εκεί πάνω
Περπάτα δίπλα μου
Ναι, στον μαγικό μου κόσμο
Εκεί ζω, και συ αλλού

Άκουσε με...για λίγο...

Δεν θέλω να σε χάσω
Ναι λοιπόν σ' αγαπάω
Και δεν το νομίζω απλά
Μπορεί να ακούγετε απλό
Μπορεί να είναι δυο μόνο λέξεις
Φταίω
Το παραδέχομαι σπάνια
Σε κατηγορώ συνέχεια
Η σχέση μας απαγορευμένη για όλους
Για μένα μοναδική
-Στο μέλλον θα είμαστε μαζί
-Μην με αφήσεις
-Μην με παρακαλάς. Δεν μ' αρέσει
Άρχισε από ενθουσιασμό
Κατέληξε σε σχέση
Ποιος θα το περίμενε?
Μάλλον εμείς
Ας αφήσουμε τα μάλλον και τα ίσως
Μόνο σιγουριά να υπάρχει
Σ' αγαπώ
Είμαι ερωτευμένη με σένα
Πιο απλά δεν μπορώ να το πω
Γιατί δεν στο δείχνω?
Γιατί δεν στο λέω?
Γιατί το φοβάμαι
Φοβάμαι πως αν στο πω θα τελειώσει
Και δεν θέλω
Περίμενα διαφορετική αυτή τη μέρα
Κι όμως ήταν από δικό μου λάθος
Όπως πάντα κάνω λάθη την πιο ακατάλληλη στιγμή
Συγνώμη
Νιώσε με
Αγάπησε με
Δέξου με
Άντεξε με
Ξέρω πως είναι δύσκολα όλα αυτά
Περάσαμε δύσκολα
Αλλά είναι καιρός να τα αφήσουμε πίσω
Άφησε με να σ' αγαπώ
Μην με αρνήσε
Κατηγόρησε με
Φώναξέ μου
Όμως μην με αγνοείς
"Όταν σε είχα πρωτοδεί"
Τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω
Μήπως άργησα?
Κι αν άργησα συγχώρεσε με και για αυτό
Έχεις δίκιο σε ότι κι αν πεις
Μ' αρέσει να σε βλέπω
Μ' αρέσει όταν με κοιτάς
Όταν είμαι θυμωμένη πάντα με κάνεις να γελάω
"Δεν μ' αρέσει που δεν γελάς.
Για να σε δω λίγο"
Και να ένα χαμόγελο
Είσαι σημαντικός για μένα
Μου έμαθες να ζω, να ακούω και να βλέπω
Εγώ αμφιβάλλω αν σου έδωσα κάτι
Ίσως έμαθες να με αντέχεις
Έλα να ζήσουμε μαζί
..ότι θες
..όπως θες
Απόψε δεν θυμώνω, δεν νευριάζω, δεν γκρινιάζω
Μόνο σ' αγαπάω
Συγνώμη




3-7-09

Μια στγμή...Μόνο μια...

Η μαύρη μου σκιά στον καθρέφτη σου
Η μαύρη μου ψυχή στο σώμα σου
Μόνη κάπου εκεί χαμένη
Μια ζωή ίσως έρθει
Ποιά θα πάρει με τον ερχομό της?
Ας πάρει την δική μου
Δεν χαμογελάω πια
Οι μεγάλοι δεν χαμογελάνε
Τρέχουν μόνο
Να προλάβουν την ζωή τους
Τικ τακ...τικ τακ...τακ
Που στο διάλο είναι αυτό το καταραμένο ρολόι?
Ο ήχος μπαίνει στα αυτιά μου
Στο μυαλό
Σε ερωτεύτηκα
Σ' αγάπησα
"Χαλαρώνεις?"
Λίγο μετά
Κουνώ το κεφάλι αδιάφορα
Τυλιγμένη στο σώμα μου
Αλλά πως είναι δυνατόν να με καταλάβεις
αφού δεν με νιώθεις?
<<Εσύ φταις>>
Μάλλον αξίζω να μου φέρεται ο καθένας άσχημα
Μετρώ τις στιγμές που ένιωσα ευτυχισμένη
Λίγες
Και στιγμές που πληγώθηκα..που έκλαψα
Δεν θυμάμαι πόσες
Έχασα τον υπολογισμό γιατί έχασα εμένα
Ζούσα στο ροζ συννεφάκι
Έμαθα πως τα σύννεφα τα παίρνει ο άνεμος
Το δικό μου διαλύθηκε
Και γω πέφτω
Πόσο χαμηλά?
<<Όλα καλά θα πάνε μικρή>>
Μεγάλωσα απότομα
Βαρέθηκα γρήγορα
Ποιός προσπάθησε να μάθει τι κρύβεται
πίσω από αυτό το πρόσωπο?
Ποιός δεν άλλαξε γνώμη αργότερα?
Κανείς και όλοι
Κάνε μια φορά να νιώσω ότι αξίζω
Ότι δεν με χρησιμοποιείς
Ότι με καταλαβαίνεις
Μα πιο πολύ ότι νιώθεις κάτι για μένα...για μας
Και γω σου υπόσχομαι πως θα την προσθέσω
στις στιγμές τις ευτυχίας μου
Ξέρω πως δεν θα γίνει ποτέ
Αλλά πάντα ζούσε η αναθεματισμένη ελπίδα μέσα μου
Βλέπεις έμειναν σκόρπια κομμάτια από εκείνο το συννεφάκι
στην άδεια πια ψυχή μου

Κάπου εκεί έξω ανάσες..Να καλύπτουν το μαύρο..Να μην δει κανείς..Μόνο εκείνοι...

Ξυπνώ
Το κρεβάτι έχει αγκάθια ή η ψυχή μου?
Δεν μου είπε καληνύχτα
Θέλω να πάμε στο νεκροταφείο
Μαζί όπως τότε
Θυμάσαι?
Κάνετε παρέα με νεκρούς?
Απλά σκάσε και φύγε
Μια ένωση
Πιο ισχυρή από κάθε σωματική
Στα μάτια μας
Φόβος..αδιαφορία..ή έρωτας..?
-Γιατί δεν μ' ακούς?
-Γιατί ποτέ δεν μιλάς
Γύρισα για να επανορθώσω
όμως ήξερα πως ήσουν με κάποιον άλλον
Θάρρος
Αυτός ο άλλος ονομάζεται ζωή
Εσύ ποτέ δεν είχες κάποιο όνομα
Ούτε άγνωστος ήσουν
Σε έζησα πριν σε γνωρίσω
Σε έμαθα μετά τη φυγή σου
Και τώρα?
Τι ρωτάς..αφού ξέρεις
Πήρες τα όνειρα
Πήρα ζωή
Έφυγες
Έμεινα
Δεν φώναζες
Θύμωνα
Παρακαλούσα
Έκλαιγες
Σιωπηλά πάντα
Ποιός άλλος θα μπορούσε να αντέξει τη σιωπή μου?
Γι' αυτό άρχισα να φωνάζω στον καθένα
Για να μην είσαι εσύ
Πότε είπες πως θα έρθεις?
Μου χρωστάς μια ένωση
Σου χρωστάω τα πάντα
Ξέρεις ποια είναι η απόδειξη
Σβήστηκαν όλα από παντού
Μα η ψυχή θυμάται
Την πιέζω να κρατήσει ισορροπία
Για να μην τρελαθώ κάποια νύχτα όπως η σημερινή
Βρήκα διέξοδο
Θα γελούσες αν στην αποκάλυπτα
Θα ειρωνευόσουν
Το άντεχα
Ήθελα λίγο ακόμα όταν μου παρουσίαζες το τέλος
Ένα τέλος,μια αρχή
Ποιός τις πιστεύει αυτές τις μαλακίες?
Το τέλος έρχεται όταν το φέρνεις
Δεν επέστρεψα τίποτα
Μου έδωσες το νόμισμα με την διπλή όψη να επιλέξω
και γω το έριξα ανάμεσα στους τάφους
Ας επιλέξουν εκείνοι για μένα
Κρίμα που δεν θα μάθω την απόφαση τους τώρα
Ναι,ναι,ακριβώς όπως το σκέφτηκες
Δεν αναλαμβάνω την ευθύνη για τις πράξεις μου
Ανώριμη
Μπορώ να διαβάσω μια λίστα με κατηγορίες
Και συ?
Που είσαι σε όλο αυτό?
Στο τέλος κάθε φράσης
Μαζί κάναμε τη λίστα
Μαζί θα την κάψουμε όταν έρθει η ώρα
Πριν όμως θα προσθέσουμε μια ακόμη αμαρτία
Αμαρτία για τους άλλους
Ένωση για εμάς
Και το παζλ είναι έτοιμο για να το καταστρέψουμε
Τολμάς?
Δώσε μου το χέρι σου και πάμε εκεί ψηλά
Να μάθουμε την απόφαση τους
Ίσως καταλήξουμε και πάλι εδώ
Αλλά ποιος νοιάζεται?
Δεν θα μ' αφήσεις
Δεν θα σ' αφήσω
Κι ας πονέσει
Κι ας κλάψεις
Μαύρο παντού
Φεύγουμε τώρα?