Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

Για την Λίτσα...


Φυσάει
Πριν λίγο καιρό θα έλεγα πως φοβάμαι αυτή την ώρα
Πως φοβάμαι τη νύχτα
Τα φαντάσματα του δωματίου
Τις τρελές σκέψεις του μυαλού
Τον πρωινό πόνο της καρδιάς
Τώρα πια μπορώ να περπατήσω ελεύθερη στο δρόμο
Δεν με κυνηγάει τίποτα
Όταν πλησιάζεις το όριο της τρέλας και της ζωής
σταματάς να φοβάσαι
Νιώθεις ότι δεν περπατάς στη γη
Φεύγουν οι δαίμονες που σε στοίχειωναν εδώ και καιρό
Λίγα όνειρα είχα και τα κατέστρεψα όλα
Μόνο ένα έμεινε
Να δω τον κόσμο από ψηλά χωρίς να πέσω
Το σώμα μου δεν αντέχει άλλη μια πτώση
Η ψυχή δεν αντέχει άλλη μια φυλακή
Το μυαλό δεν αντέχει άλλη μια τρέλα
Θα ζήσω όλα όσα θέλω να ζήσω κι ας λένε μερικοί ότι δεν τα αξίζω
Τους κανόνες χωρίς παιχνίδι για τη ζωή μου τους βάζω εγώ
Και έπαιξα μ' αυτή τη ζωή
Τεράστια ήττα
Κέρδισα
Μικρή η δόξα της νίκης
Κλείσε τα μάτια και δες ένα όνειρο
Δικό σου...μόνο δικό σου
Μην κάνεις ευχή να πραγματοποιηθεί
Προσπάθησε γι αυτό
Όταν θες να ζήσεις και ο χάρος να έρθει μπροστά σου δεν θα εγκαταλείψεις
Δεν θα του πεις "πάρε με"...θα παλέψεις
Είδα ανθρώπους να πέφτουν χαμηλά
πιο κάτω απ' όσο έπεσα εγώ
Κάποιοι παρακαλούσαν για βοήθεια με τα μάτια
όμως το στόμα δεν παραδεχόταν
Είδα εκρήξεις μπροστά μου
και δεν έκανα καμία κίνηση για να τις αποτρέψω
Είδα κάποιους στη γωνία να είναι μόνοι
κι ας καυχιόνταν για τους υπέροχους φίλους τους
Ένιωσα προδοσία και μικροψυχία
Έζησα στιγμές ψεύτικης ευτυχίας
που τελείωναν σε λίγες ώρες-λίγες μέρες
Το πρόσωπο του θανάτου είναι ολοφάνερο για κάποιους
και το αγνοούν παρά τις προειδοποιήσεις
Τα μεγάλα μυστικά αναρωτιούνται αν θάβονται για πάντα
Ποιος όρισε τη φράση "για πάντα"
και ποια ήμουν εγώ που την πίστεψα?
Το "για πάντα" είναι το ίδιο με τη λέξη "παράδεισος"
Ποιος μπόρεσε να μπει στην ψυχή κάποιου για να δει τι κρύβει?
Κι αν κρύβει δεν δικαιούσαι να το πάρεις
Ούτε καν να το ξέρεις
Διάλογοι με τους εαυτούς μας και κάποιος έστησε αυτί
Θυμός που θα περάσει σε λίγο
Αυτό το "σε λίγο" γιατί για κάποιος κρατάει τόσο πολύ?
Τα μάτια εκείνα που με περιμένουν ακόμα
Περιμένουν να ανοίξω τα δικά μου μάτια για να το δουν
...για να δω πρώτα εμένα
Ξέρεις κάτι?
Μου έλειψα..
Και έφυγα...έτσι απλά


5 σχόλια:

stolenblood είπε...

μην τους αφήσεις να σε ρίξουν! συνέχισε να πετάς!( πολύ θα ήθελα να το κάνω και εγώ...να δω τον κόσμο απο ψιλά...μόνο τότε καταλαβαίνεις πόσο μικροί είμαστε...)Ξέφυγα από το θέμα, όπως και να έχει μου άρεσε πολύ η ανάρτησή σου...


Υ.Γ. new fan added! : )

Feli είπε...

δεν εχω φτασει ακομα εκει ψηλα...το ονειρο απο μικρη...και παραμενει ακομα...
η ουσια δεν ειναι να δεις τον κοσμο ποσο μικρος φαινεται...η ουσια ειναι να νιωσεις ελευθερος μεσα σου..


Υ.Γ: ευχαριστω

#lockheart# είπε...

Οταν θες να ζησεις,η ζωη φαινεται τοσο απομακρη,οταν εγκαταλειπεις κατι που με κοπο πιστεψες,ο θανατος της σκεψης και της ψυχης ζυγωνει..

Να μαθεις να πετας,κι ας πεσεις,μια πτωση προμηνυει νει ξεκινημα για τον ουρανο.

Philip Quentin Rhodes είπε...

Nice! Ωραιες σκεψεις!
Αν και δεν βρισκω που εχεις το subscribe :P

Feli είπε...

lockheart

γερναει η ψυχη...και πολυ γρηγορα αν σταματησεις να πιστευεις στα παντα...αν σταματησεις να προσπαθεις..
πολλες πτωσεις...κ ενα βημα για να σηκωθεις...που ειναι το κουραγιο ομως και η δυναμη..?


philip quentin rhodes

καλως ηρθες :)
δεν το βρισκεις γιατι δεν υπαρχει...με τον καιρο ομως τα εχω πει σχεδον ολα