Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

"Την απέραντη ακινησία που επεκτείνει την απόσταση..κι εξαλείφει το φως"


Περπατάω στο δρόμο με σφιγμένες γροθιές
Φόβος της απειλής
Ανάγκη για άμυνα
Φόβος του αθώου
Από πότε το βήμα μου έγινε ταχύ;
Γιατί δεν απολαμβάνω τη μαγεία της ερημιάς;
Ελευθερώνω τα πόδια μου από την βιασύνη και τον χρόνο
Κλείνω τα μάτια και εισπνέω αργά
προσπαθώντας να γεμίσω τα πνευμόνια μου
με αέρα καθαρό, με αέρα ελεύθερο
Κρατώ τα βήματα μου σε αργό ρυθμό
Με πλημμυρίζει η αίσθηση πως όλα είναι ασφαλή
Οι γροθιές μου δεν είναι σφιχτές πια
Ούτε η καρδιά μου χτυπάει γρήγορα
Είναι η στιγμή που το φως διασκορπίζεται παντού
..ακόμη και με κλειστά μάτια
Όνειρο..μη ξυπνήσεις..μη
"Πρέπει να δεις την πραγματικότητα" ψιθυρίζει μια φωνή
Η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με την φαντασία
Πρέπει να ξέρω
Θέλω να ξέρω
Σφίγγω πάλι τις γροθιές και συνεχίζω
...μέχρι τα μεσάνυχτα
Μηνύματα θανάτου και σήμερα
Τα φύλλα κείτονται στο χώμα
Κενή ώρα..
Δεν συμβαίνει τίποτα
Ερημιά..και όλα αναπνέουν
Μόνο ο άνεμος περιπλανιέται
Και μια γραμμή ακανόνιστη καπνού
Έχει φεγγάρι απόψε και ο αρχικός φόβος χάνει την ισχύ του
Στο τέλος των δέκα λεπτών, το μυαλό επαναλαμβάνει:
Η ζωή....
..τι δώρο και κατάρα
...συνεχίζει και φεύγει

4 σχόλια:

Iliaxtida είπε...

σε νιωθω.απολυτα.πολυ καλο!

Νυχτοπεταλούδα είπε...

Είναι η στιγμή που οι αισθήσεις ξυπνούν, παραλύει το σώμα μαζί τους. Είναι η στιγμή που αναγκάζεσαι να δεις, είσαι ασφαλής, μα είσαι τόσο ανυπεράσπιστη. Κύκλος γύρω σου γεμάτος φύλλα από έρημα τοπία, απομακρυσμένα. Επιλέγεις, ξέρεις τι κ πως, αν αυτό αλλάξει, θα μάθεις γιατί, αν σου ταιριάζει θα το ακολουθήσεις, αν όχι, θα επιστρέψεις σε ότι ήσουν. Άσε τις αισθήσεις να σε οδηγήσουν σε παράδρομους σιωπής, κι γνώσης.

Feli είπε...

iliaxtida

αυτες οι σκεψεις κ οι ανησυχειες μας..τελικα αποσκοπουν σε κατι;

Feli είπε...

Νυχτοπεταλούδα

τελικα, αυτος ο δρομος της γνωσης εχει πολλες παγιδες. καποιες τις προσπερασα μα σε καποιες επεσα. αλλα ο δρομος συνεχιζει..ειτε εισαι ορθιος..ειτε γονατιστος.