Leaving Pieces

Είναι κάτι βράδια 

Ευλογημένα..
Απ' αυτά της μοίρας. 

Που κάνεις το βήμα 

 παρόλο που το πόδι σου τρέμει. 

Που λες μια λέξη 

 παρόλο που το στόμα σου αρνείται. 

Που κλείνεις τα μάτια κι αναπνέεις βαθιά. 

Αυτή τη στιγμή, που θα ήθελες να δώσεις, 

τη πνοή σου σε κάποιον,
που του στέρησες μια λέξη κι ένα βήμα 

 ..πλάι σου..

Η στάχτη των μελλούμενων

Πλησιάζει η ώρα της τελικής αναμέτρησης
Πλησιάζει η ώρα, που η μοίρα
θα σταματήσει τα παιχνιδάκια της
και θα μας επιστρέψει να συναντηθούμε ξανά.
Και τότε, μ' ένα κοίταγμα μου και χωρίς καμία λέξη
θα καταλάβεις τα πάντα.
Ότι σε περίμενα πάντα
Ότι σε θυμόμουν πάντα
Ότι σ' αγαπούσα πάντα
Αντί γι αυτό όμως, απλά θα κοιταχτούμε,
θα δώσουμε τα χέρια
και θα αρθρώσουμε τις πρώτες λέξεις
Τυπικές...ψεύτικες,
που θα απέχουν από την αλήθεια.
Αυτή φαίνεται μόνο στα μάτια.
Μετά θα χωριστούμε πάλι
Για μια αιωνιότητα
Και θα πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλον και στην επόμενη ζωή
Χωρίς να παραδεχτούμε ποτέ
αυτό που καίει το μέσα μας
Θα καούμε, μένοντας ανεκπλήρωτοι
στους αιώνες των αιώνων.

Living in the rain

Κι έβρεχε...
Όλο το βράδυ έβρεχε..τ' όνομά σου
Ένα - ένα γράμμα
Μια - μια συλλαβή
Ξανά και ξανά
Ώσπου να μάθω να σε λέω
σωστά και δυνατά
Πάντα στους ψιθύρους σ' έκρυβα
Πάντα στις σκιές
Πάντα στις ενοχές
Πίσω απ' τα φώτα
Κάτω απ' τη βροχή
Να σε παρασέρνει
Και τ' όνομά σου να κυλάει παντού
Στις σταγόνες
Στα δάχτυλα μου
Στα βλέφαρα μου
Μέσα μου..
Βαθιά μέσα μου
Να μην μπορώ να σε ξεριζώσω ποτέ
Εγώ κι εσύ
και το μόνο που να μας χωρίζει να είναι
μια ανάσα.. ένα βήμα..
ένα δάκρυ.. μια λέξη..
ο κόσμος ολόκληρος

Στο όνομα του "φωτός"

Εγώ δεν είμαι για να συναναστρέφομαι με φωτεινές ψυχές
Τη δική μου, την παρέδωσα στο σκοτάδι
κ ποτέ δεν ζήτησα τα κλειδιά πίσω
Πάντα τα κομμάτια μου θ' ανήκουν εκεί
Μια μικρή κόλαση περικυκλωμένη από τριαντάφυλλα
για να φέρνει τη ψευδαίσθηση του παραδείσου
Μόνο που τα τριαντάφυλλα έσταζαν αίμα..

Παραδόθηκα σε λάθος χέρια
Μ' έθαψαν τόσο βαθιά
Άρχισαν να με ταΐζουν χώμα κ στάχτη
κ παρ' όλη την αρχική επίμονη άρνησή μου,
τελικά μου άρεσε η γεύση
Δεν σας κατηγορώ πια
Συνήθισα..
κ όποιος τολμάει να με τραβήξει από κει
είτε παρασύρεται είτε φεύγει τρέχοντας
γιατί κανένας δεν μπορεί να υπερβεί τον εαυτό μου
αφού ούτε εγώ δεν το κάνω πια
Μα δεν παραπονιέμαι
Έχει και ο κάτω κόσμος την ομορφιά του
Μια περίεργη ψυχρή ομορφιά..
γεμάτη πάθος κ παγίδες
Αυτοκαταστρέφομαι
μα έπαψα πια να ψάχνω για σωτήρες
Περπάτα όσο είναι να περπατήσεις μαζί μου
και μετά εγώ η ίδια θα σου δείξω το δρόμο της διαφυγής
Μόνο μην μείνεις πολύ και σ' ερωτευτώ αληθινά
Τη βάψαμε και οι δυο..
στο όνομα του φωτός
Μετά η καταστροφή γίνετε πιο σκληρή, πιο βάναυση
Έμαθα να με φροντίζω αλλά και να επιτίθεμαι στα αγρίμια
Επιβίωσα μόνη ανάμεσα στα τέρατα
Μα έγινα άκαρδη
Γι αυτό σου λέω μην μείνεις πολύ
Φύγε πριν έρθει η ώρα
Δεν αντέχω να μαζέψω και τα δικά σου κομμάτια από το πάτωμα
χτίζοντας ψηλότερο το τείχος μου
Ούτως η άλλως την έμαθα καλά τη μοναξιά στο σκοτάδι
Τολμώ να πω πως την αγάπησα περισσότερο από κάθε άντρα
Κι ας κρυβόταν πάντα ένα πρόσωπο πίσω από αυτήν.

" Five years, stuck on my eyes "

Μου είχε λείψει η θάλασσα του χειμώνα.. Μάζευα με μανία το νερό σ' ένα μπουκάλι.. λες και ήθελα να φυλακίσω ολόκληρη τη θάλασσα. Μωρό μου, αν δεν βουτήξεις στα βαθιά, δεν μπορείς να μαζεύεις στάλα στάλα από τη στεριά. Κι είχε κι αυτό το κρύο αεράκι που έφερνε αναμνήσεις από μακριά, ψιθυριστά στ' αυτί σου. Κι εσύ έριχνες τις πέτρες προσπαθώντας να σκοτώσεις ακαριαία τις θύμισες. Το κύμα έσκαγε σαν τους λυγμούς τις φωνής σου.. και μετά τραγουδούσες μελωδίες άγνωστες. Και χαμογελούσα δίχως να δίνω σημασία στη φαλτσαρισμένη πορεία.. σαν να κάνεις κι άλλο χώρο στην ψυχή σου να δεχτεί ένα ακόμα φάλτσο. Κι αυτές οι πατημασιές των γλάρων.. ταξιδιάρικα πουλιά.. σαν τις ψυχές μας.. πότε δω... πότε κει.. ηρεμία δεν έχουν. Τελικά, κουνάνε τις φτερούγες τους αργά αλλά περήφανα, όπως οι βλεφαρίδες των ματιών σου. Κι εκείνο το βλέμμα.. το φευγάτο, σαν την κίνηση των γλάρων, απομακρυνόταν από τα μάτια μου.. χάνονταν στον ορίζοντα χωρίς την υπόσχεση της επιστροφής.. όσο κι αν καρτερούσα. Και τώρα μένει η ερημιά της θάλασσας κ η ψυχή μου να τρεμοπαίζει.. από την νοσταλγική χαρά της επίσκεψης ως την απεγνωσμένη αναζήτηση της λήθης.. Αλλά να μωρέ ήταν που βρέθηκα ξανά στην θάλασσά σου και πως να το ξεχάσω;

3-1-14

"Την απέραντη ακινησία που επεκτείνει την απόσταση..κι εξαλείφει το φως"

Περπατάω στο δρόμο με σφιγμένες γροθιές
Φόβος της απειλής
Ανάγκη για άμυνα
Φόβος του αθώου
Από πότε το βήμα μου έγινε ταχύ;
Γιατί δεν απολαμβάνω τη μαγεία της ερημιάς;
Ελευθερώνω τα πόδια μου από την βιασύνη και τον χρόνο
Κλείνω τα μάτια και εισπνέω αργά
προσπαθώντας να γεμίσω τα πνευμόνια μου
με αέρα καθαρό, με αέρα ελεύθερο
Κρατώ τα βήματα μου σε αργό ρυθμό
Με πλημμυρίζει η αίσθηση πως όλα είναι ασφαλή
Οι γροθιές μου δεν είναι σφιχτές πια
Ούτε η καρδιά μου χτυπάει γρήγορα
Είναι η στιγμή που το φως διασκορπίζεται παντού
..ακόμη και με κλειστά μάτια
Όνειρο..μη ξυπνήσεις..μη
"Πρέπει να δεις την πραγματικότητα" ψιθυρίζει μια φωνή
Η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με την φαντασία
Πρέπει να ξέρω
Θέλω να ξέρω
Σφίγγω πάλι τις γροθιές και συνεχίζω
...μέχρι τα μεσάνυχτα
Μηνύματα θανάτου και σήμερα
Τα φύλλα κείτονται στο χώμα
Κενή ώρα..
Δεν συμβαίνει τίποτα
Ερημιά..και όλα αναπνέουν
Μόνο ο άνεμος περιπλανιέται
Και μια γραμμή ακανόνιστη καπνού
Έχει φεγγάρι απόψε και ο αρχικός φόβος χάνει την ισχύ του
Στο τέλος των δέκα λεπτών, το μυαλό επαναλαμβάνει:
Η ζωή....
..τι δώρο και κατάρα
...συνεχίζει και φεύγει

21-5-2011

Σβήνω τα φώτα
Κάθομαι δίπλα στο παράθυρο
Από την μια βλέπω τον δρόμο
κι από την άλλη σκιές
Σιωπή..
Ατέλειωτη σιωπή
Εκείνες τις στιγμές νιώθω πως ο χρόνος σταματάει
Όλες οι καρδιές του κόσμου χτυπάνε συγχρονισμένα
Και ο πόνος γίνεται ένας με τη χαρά
Πόνος..
Όλοι στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον..σιωπηλοί
Κλαίνε σε μια γωνιά..μόνοι
Μάτια δακρυσμένα παντού
Μες στο σκοτάδι κρύβονται κι αυτά
Μόνο οι ήχοι ακούγονται
Τα αναφιλητά και οι σπασμένες φωνές
Όπως κάποτε ακουγόταν η μουσική..δυνατά
Εκείνοι οι δίσκοι δεν θα παίξουν ξανά
Άλλωστε "είναι η μόνη κληρονομιά μου"
Σήμερα πέθανε ένα μέρος της μουσικής
Πάει στη μεγάλη παρέα εκεί πάνω
Και έφυγε με χαμόγελο
Χωρίς καμία προειδοποίηση
Γιατί σ' αυτό τον κόσμο υπάρχουν
"ταξιδευτές που η ζωή δεν τους χωράει"
Ζωή μ' έκανες να φοβάμαι να σε ζήσω
Όμως εκείνος δεν φοβόταν τίποτα
Γι αυτό έφυγε νέος
Μην κλαίτε ρε
Κοιτάξτε τον ουρανό κι ακούστε το καινούριο ανέκδοτο του
Και γελάστε γαμώτο...γελάστε
Για τον δικό μας γελαστό άνθρωπο, τον <<κουμπάρο>> όλων,
τον μουσικό, τον άνθρωπο που δεν έδινε δεκάρα για το θάνατο
..Μ' ένα χαμόγελο,μ' ένα τσιγάρο, μ' ένα ποτήρι ουίσκι και μπαγκέτες στα χέρια
Για τον coco κλαις..;
The day that music died...21-5-11